Als Van Miert spreekt, luistert Europa

Een foto genomen op een bijeenkomst in Europees kader waar Karel Van Miert, dé specialist in de materie Europa, het woord nam als woordvoerder van de Europese socialistische partij. 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Mensenmagneet tijdens de campagne

Karel Van Miert en ikzelf zijn hier op verkiezingstoer doorheen Vlaanderen. Ik moet je vertellen, het was echt Karel die het volk aantrok, hij had een geboren aantrekkingskracht bij de ‘gewone man’. Het was heel aangenaam om samen met hem campagne te voeren.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Perfecte akoestiek na meer dan 2000 jaar

Hier zie je mij op repetitie samen met een symfonisch orkest.

Een leuke herinnering die ik koester als dirigent is het concert dat ik gedirigeerd heb in het antieke Griekse openluchttheater van Athene. De overlevering wil trouwens dat hier apostel Paulus zou gepredikt hebben. Ik dirigeerde het Radio Orkest van Boekarest door heel moeilijk klassieke werken, zoals bijvoorbeeld de Vierde Symfonie van Brahms.

Wat ik er vooral van onthouden heb, is de perfecte akoestiek die de Grieken meer dan 2000 jaar konden bereiken in hun openluchttheaters. Het klonk daar beter dan in de beste concertzalen, ongelooflijk maar waar.

Enige bescheidenheid is dus geboden. We kunnen van onze Griekse voorvaderen nog veel leren: niet enkel inzake filosofie, maar ook inzake akoestiek.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Naar Amerika vliegen … voor nieuwe vliegtuigen

Hier kom ik samen met de Secretaris Generaal van Economische zaken terug van een bezoek aan Seattle (USA). Het betrof meer bepaald een bezoek aan de hoofdzetel van Boeing, waar ik compensaties moest onderhandelen bij de aankoop van nieuwe vliegtuigen voor Sabena.

Bij terugkomst wilde mijn dochter Hilde het echter duidelijk over heel wat andere dingen hebben dan over economische compensaties (lacht).

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Altijd onderweg met Jef

Een man voor wie ik enorm veel respect heb en met wie ik duizenden kilometers heb afgelegd in Limburg, is Jef Konings.

Jef is een Tongerenaar uit een heel bescheiden milieu die toch een beetje gestudeerd had. Socialisten die geen geld hadden om te studeren kwam terecht in de hogere arbeidsschool (in Brussel), waar je toch een diploma als sociaal assistent kon behalen.

Jef, overtuigd socialist, was de grondlegger van vele ontwikkelingen op afdelingsvlak. Hij was federaal secretaris én de eerste niet-CVP’er die het schopte tot gedeputeerde in Limburg.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

De levensles van Desmond Tutu

Als minister van Buitenlandse zaken krijg je natuurlijk veel bezoekers over de vloer, zo ook Desmond Tutu.

Zuid-Afrika deed afstand van de apartheid en Tutu was op bezoek om die nieuwe relaties in een wettelijk kader te steken. Het was geen moeilijke onderhandeling, ik onthoud vooral de les die ons dat leerde:

“Het is niet met geweld dat je het verleden zal vergeten. Het zal alleen zijn door vergeving en wederzijds begrip dat je kan vooruitgaan!”

Mogen de mensen van Hamas en Israël dit als voorbeeld nemen ...

-> Hoor het Willy zelf vertellen

De Europese toer, met Brandt als laatste halte

Dit is de foto van Karel Van Miert en mezelf samen met mijn politieke voedstervader Willy Brandt, voor wie ik ongelooflijk veel respect had.

Willy Brandt was een man die ondanks de Muur – en ondanks de grote tegenstellingen tussen de communistische en democratische regimes - altijd gepleit heeft voor vredevolle onderhandelingen en verbeteringen. Hij was erg bewust van de diepe wonden die de Tweede Wereldoorlog heeft geslagen bij de Duitsers.

De socialistische Internationale, geleid door een oude Oostenrijker, was in die tijd weinig representatief: het was een kleine Europese groep, aangevuld met Israël. De ontwikkelingslanden waren volledig afwezig en dat was natuurlijk niet bijster socialistisch.

André Cools en ikzelf zijn toen aan de slag gegaan. We maakten een toer door Europa. De boodschap was simpel: zo kan het niet verder, we moeten uitbreiden! 

Uiteindelijk kwamen we terecht bij de Duitser Willy Brandt, die net ontslag had moeten nemen als kanselier omdat zijn privésecretaris een spion van de DDR en Rusland bleek te zijn.

Omdat Brandt toch zijn handen vrij had, vroegen wij hem de leiding te nemen. Hij ging akkoord, maar had één voorwaarde: hij wou de deuren terug opengooien. Cools en ik hadden natuurlijk niet liever.

Tijdens het allereerste congres in Genève werd onder andere Senegal lid. Om 11u ’s avonds hebben we het nog gezellig gemaakt in de bar – ik heb er zelfs het nummer “Berlin bleibt doch Berlin” op -piano gespeeld voor Brandt.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Het jeugdige geweld uit de jaren ‘70

Een foto die bij mij heel wat herinneringen oproept. Het is eigenlijk de bevestiging van de dynamiek die de partij zou kennen na de splitsing in een Franstalige en Vlaamse socialistische vleugel.

De jonge Karel Van Miert was de motor in dit verhaal. Hij werd gesteund door heel wat ander jeugdig geweld: Frank Van Acker, Louis Tobback en mezelf. Uiteraard waren er nog anderen, denk aan Norbert De Batselier en Freddy Willockx. Kortom, een omvangrijke groep steunde de expansie van de Vlaamse socialisten.

Karel Van Miert, een man die het later schopte tot Eurocommissaris, heeft ons helaas te vroeg verlaten. Ik ben er nog altijd trots op dat ik Karel als jongsocialist heb ontdekt op het kabinet van de Nederlandse Commissaris van Landbouw Mandholt  en hem uiteindelijk heb binnengebrachtals adjunct-secretaris van de BSP. Tegen de oude garde in, want die vonden dat Karel te veel oppositie had gevoerd tegen Leburton en zijn tripartite.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Liesbeth List en haar bewonderaars

Een foto waarbij we op een of ander concert waren samen met de Nederlandse chansonnière Liesbeth List met bewonderaars Luikenaar Jean-Maurice Dehousse, Karel Van Miert en ikzelf.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

De socialitische internationale in actie

Deze foto roept natuurlijk weer herinneringen op van mijn nationale én internationale activiteiten.

Wij zaten in de socialistische internationale en u ziet hier in het midden François Mitterrand, toen nog geen president - en zijn latere eerste minister Mauroy.  Daarachter staat de Belgische delegatie: André Cools, Karel Van Miert en ikzelf.

Wij verstonden elkaar heel goed en hebben veel kunnen bereiken in die socialistische internationale, die toen iets betekende maar vandaag helaas in staat van verval is.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Toots Tielemans, groots in zijn eenvoud

Eén van de meest populaire en meest representatieve musici die wij in België ooit gekend hebben: Toots Thielemans. Als muzikant niet te overtreffen.  

Thielemans was een eenvoudige man, afkomstig uit De Marollen, die uiteindelijk naar Amerika is moeten gaan om carrière te maken. Met zijn mondharmonica en – vaak vergeten – zijn kleine gitaar.

Samen met Thielemans heb ik vele concerten gegeven, waaronder één op de trappen van het Justitiepaleis. Ik met het groot nationaal orkest van België, hij als solist, naar aanleiding van de viering van 25 jaar vereniging van De Marollen.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Van The Oval Office naar The Hill

Het is regelmatig gebeurd dat ik tijdens de Balkanoorlog van oordeel was dat we de blauwhelmen niet zomaar hun gang konden laten gaan. Men liet het nu maar allemaal gebeuren.

Ook Secretaris-generaal van de VN Boutros-Ghali vond dat wij ons veel meer met Afrika moesten bezig houden. Hij zei steeds: “Jullie voeren een oorlog van de rijken in Europa terwijl Afrika crepeert.”

Ik vond dat de NAVO een einde moest stellen aan al die bloedvergieten, maar daarvoor hadden we de Amerikanen nodig. Ik ging naar het Witte Huis en liet president Clinton weten dat het tijd was om Amerikaanse troepen te zenden. De president liet weten dat ik altijd welkom was bij hem, maar dat ik aan het verkeerde adres was. “Go to the Hill”, klonk de boodschap: ik moest de Republikeinen in het parlement overtuigen, de Democraten waren reeds akkoord.

Binnenkort waren het bovendien Amerikaanse presidentsverkiezingen en Clinton wist dat wanneer hij alleen de Amerikaanse troepen zou zenden – en er Amerikanen in acht planken huiswaarts zouden keren - hij die verkiezingen zou verliezen.  

Ik sprak op ‘The Hill’, maar dat liep verkeerd af. Ik sprak tot de fractie van Republikeinen in de Senaat en de voorzitter (Bob Dole, die nadien tegenkandidaat werd in de presidentsverkiezingen) betichtte mij van leugens, de situatie in de NAVO was volgens hem niet zoals ik het voorstelde.

Daarop heb ik hem uitgenodigd in Brussel op de raad. Dole heeft daar zelf moeten vaststellen dat hij het bij het verkeerde eind had. Hij is vervolgens kwaad vertrokken, om dan zijn beklag te doen in Londen, bij prime minister Margaret Thatcher.

Uiteindelijk heeft Dole ingezien dat hij fout was, hij heeft president Clinton laten weten dat de inzet van de Amerikaanse troepen in de Balkan op niet te veel verzet van de Republikeinen zou stuiten.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Link tussen Kohl en Clinton

Een overleg in NAVO-kader, waarbij president Clinton en kanselier Helmut Kohl met mij overleggen.

U ziet dat het er nogal plezant aan toe ging. Maar het was niet altijd even gemakkelijk, Kohl kon namelijk geen woord Engels.

Gelukkig versta ik goed Duits. Hoewel grammaticaal complex, kon ik mij ook behelpen in het Duits. Ik vertaalde dan deze gesprekken voor president Clinton.

Het ging toen voornamelijk over de problemen de er waren bij de hereniging van beide Duitslanden.

-> Hoor Willy het zelf vertellen

Eerste voorzitter van de Europese socialistische partij

Dit is een foto die mij bijzonder ontroert, want ik sta daar als stichtend voorzitter van de Europese socialistische partij. Het stimuleren van die Europese socialistische partij is een belangrijke stap die ik in mijn carrière gezet heb.

Bij de vorming van Europa - en zeker bij de ontwikkeling van het parlement - liepen de socialisten achterstand op. De liberalen hadden al geruime tijd hun partij Europees verenigd, de christen democraten ook. Bij ons waren er teveel tegenstellingen. Wij hadden wel een confederatie - waar voornamelijk de Nederlander Joop Den Uyl de leiding had - en ik hielp hem daarbij, maar het ging niet vooruit.

Tot op het moment dat er ook gesproken werd over de financiering van de Europese partijen. Het was toen echt wel de hoogste tijd om vaart maken. Ik had het voordeel dat ik als minister van Buitenlandse zaken veel reisde, ik ben dan ook overal gaan oproepen dat het voor ons als socialisten niet vijf, maar twee voor 12 was. Uiteindelijk hebben we de partij gesticht en ik werd de allereerste voorzitter.

U ziet mij hier met Felipé González, de zeer succesrijke Spaanse eerste minister. Achter mij een jonge Frank Vandenbroucke - een man die vandaag nog steeds hoge ogen gooit in onze Belgische regering -en de Nederlander Wim Kok.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Limburg objectief 80

Dit is voor een stuk het begin van mijn politieke carrière op nationaal vlak.

Als provincie Limburg betekenden wij vroeger niets in België. In Brussel werd zelfs gesproken over het ‘zwarte Limburg’, dat ging niet enkel over het zwart van de steenkoolmijnen, maar ook over het gebrek aan representatie in Brussel.

Als jongere kwam ik tot de conclusie dat we ons dringend moesten bewijzen: we moesten niet enkel laten zien dat we ons bewust waren van onze problemen en mogelijke oplossingen, we moesten vooral onze eigen mensen het nodige vertrouwen geven.

Ik ben toen geholpen door leden van het secretariaat van onze partij in Brussel. Vele vooraanstaanden hebben ook hun medewerking verleend aan het plan ‘Limburg Objectief 80’, dat gelanceerd werd tijdens een grote actiedag in Genk, toen het centrum van de industriële ontwikkeling.

Langs mij op de foto zie je Antoon Spinoy, toch wel mijn politieke vader. Spinoy was voormalig minister van landsverdediging (en nadien economische zaken) én burgemeester van Mechelen. Langs de andere zijde Limburger Edward Claes uit Genk, hoofdonderwijzer en directeur van de lagere school in Winterslag, en daarlangs secretaris-generaal cultuur Walter Debrock.

Spinoy schreef mij, nadat hij mij een voordracht hoorde geven, een paar dagen later steevast een briefje. Hierin stond dan “Het was goed, maar… “ en dan volgende 3 of 4 raadgevingen. Wat heb ik van die man veel geleerd..  

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Tes crise vir alleman

Hier zitten we midden in 't (H)essels gebeuren.

Mijn goede vriend Armand Scheurs had naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen een groot poppentheater gemaakt waarbij hij burgemeester Meyers en mezelf uitspeelde tegen elkaar.

U ziet het aan het aantal voorstellingen, de show ‘Tes crise vir alleman’ is uiteindelijk een groot succes geworden voor Armand Scheurs. En als je het mij vraagt, ik heb mij daar goed geamuseerd.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Olie toveren tijdens de crisis

Deze afbeelding situeert zich in 1973, wanneer de energiecrisis woedt. De crisis heeft de karikaturisten natuurlijk steeds zwaar geïnspireerd.

U ziet mij hier proberen de Arabische wereld te betoveren, zodat ze alsnog ons de nodige petroleum konden leveren.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Vrienden over de partijgrenzen heen

U ziet hier de laatsten der Mohikanen: Herman de Croo, Mark Eyskens en ikzelf. Wij zijn de laatste overlevenden van een hele generatie politici, namelijk de vorige politieke generatie.

We zijn eens samengebracht voor een vergadering van ministers van staat in het parlement waar deze foto genomen werd. U ziet het, het ging er heel vrolijk aan toe.

Herman De Croo heeft het een beetje moeilijk gehad de laatste tijd, hij heeft een nieuwe knie moeten laten plaatsen. Marc Eyskens wordt 90, hij zit aan de uitgave van zijn 61^ste boek!

Met z’n drieën zijn we dit jaar nog naar de begrafenis geweest van Charles-Ferdinand Nothomb. Nothomb behoorde eigenlijk tot het kwartet, want net zoals wij was ook hij voor het eerst verkozen in 1968. Herman De Croo kende ik van vroeger, wij studeerden samen aan de VUB. Marc zat natuurlijk in Leuven.

We behoren wel tot verschillende partijen, maar we zijn altijd goede vrienden gebleven. Ik denk dat voor het goed functioneren van de politiek er over de partijgrenzen heen best ook nog respect en vriendschap is tussen de politici. Iets wat, wanner ik het zo observeer, te veel ontbreekt op dit moment.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Little red man verrast tijdens 1 mei

Als jonge knaap heb ik ook wat gezondigd met muzikale ambities, ik heb dus ook een beetje gecomponeerd.

Op deze affiche zie je het stuk (een suite) staan dat ik geschreven had voor piano en orkest. Het probleem was natuurlijk dat ik geen orkest had, waarop mijn vader zei “Bon, ik zal dat orkestreren voor piano en harmonie”. Want de harmonie had ik natuurlijk wel, namelijk die van De Voorzorg waar mijn broer dirigent was.

De suite die ik geschreven had, bestond uit vier delen. Het derde deel ‘blue Jazz’, heeft later een vertaling gekregen als ‘Little red man’.

Hoe kwam dit? Wel, bij gelegenheid van 1 mei kon je via de BRT nog grote concerten via de radio organiseren. In onze Germinal in Hasselt hebben er zo heel wat plaatsgevonden, waaronder ook dit concert in 1959.

Wie loop ik toevallig die avond tegen het lijf? Etienne Verschueren, dé grote Jazzman. Omdat er zoveel volk zat in De Germinal - je kon er amper staan - zijn we op de Grote Markt een pint gaan drinken.

We hadden het daar uiteraard over muziek, maar ook over de suite die gespeeld werd – en ik geschreven had - vooral over het stuk ‘blue Jazz’. Op vraag van Etienne schreef ik het thema op een bierkaartje, dat vervolgens in zijn zak verdween.

Het jaar nadien kwam het orkest terug naar Hasselt voor een 1 mei-opvoering. Op een gegeven moment kondigt de spreker aan dat er een stuk gespeeld zal worden dat bekend is voor iemand in de zaal. Mijn frank viel niet, zeker niet toen aangekondigd werd dat het stuk ‘Little red man’ genaamd was. Wat bleek? Etienne Verschueren had mijn stuk geschreven voor een Big Band-orkest en later werd het nummer zelfs uitgebracht op plaat.

-> Hoor het Willy zelf vertellen