Deze foto roept natuurlijk weer herinneringen op van mijn nationale én internationale activiteiten.

Wij zaten in de socialistische internationale en u ziet hier in het midden François Mitterrand, toen nog geen president - en zijn latere eerste minister Mauroy.  Daarachter staat de Belgische delegatie: André Cools, Karel Van Miert en ikzelf.

Wij verstonden elkaar heel goed en hebben veel kunnen bereiken in die socialistische internationale, die toen iets betekende maar vandaag helaas in staat van verval is.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Eén van de meest populaire en meest representatieve musici die wij in België ooit gekend hebben: Toots Thielemans. Als muzikant niet te overtreffen.  

Thielemans was een eenvoudige man, afkomstig uit De Marollen, die uiteindelijk naar Amerika is moeten gaan om carrière te maken. Met zijn mondharmonica en – vaak vergeten – zijn kleine gitaar.

Samen met Thielemans heb ik vele concerten gegeven, waaronder één op de trappen van het Justitiepaleis. Ik met het groot nationaal orkest van België, hij als solist, naar aanleiding van de viering van 25 jaar vereniging van De Marollen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Het is regelmatig gebeurd dat ik tijdens de Balkanoorlog van oordeel was dat we de blauwhelmen niet zomaar hun gang konden laten gaan. Men liet het nu maar allemaal gebeuren.

Ook Secretaris-generaal van de VN Boutros-Ghali vond dat wij ons veel meer met Afrika moesten bezig houden. Hij zei steeds: “Jullie voeren een oorlog van de rijken in Europa terwijl Afrika crepeert.”

Ik vond dat de NAVO een einde moest stellen aan al die bloedvergieten, maar daarvoor hadden we de Amerikanen nodig. Ik ging naar het Witte Huis en liet president Clinton weten dat het tijd was om Amerikaanse troepen te zenden. De president liet weten dat ik altijd welkom was bij hem, maar dat ik aan het verkeerde adres was. “Go to the Hill”, klonk de boodschap: ik moest de Republikeinen in het parlement overtuigen, de Democraten waren reeds akkoord.

Binnenkort waren het bovendien Amerikaanse presidentsverkiezingen en Clinton wist dat wanneer hij alleen de Amerikaanse troepen zou zenden – en er Amerikanen in acht planken huiswaarts zouden keren - hij die verkiezingen zou verliezen.  

Ik sprak op ‘The Hill’, maar dat liep verkeerd af. Ik sprak tot de fractie van Republikeinen in de Senaat en de voorzitter (Bob Dole, die nadien tegenkandidaat werd in de presidentsverkiezingen) betichtte mij van leugens, de situatie in de NAVO was volgens hem niet zoals ik het voorstelde.

Daarop heb ik hem uitgenodigd in Brussel op de raad. Dole heeft daar zelf moeten vaststellen dat hij het bij het verkeerde eind had. Hij is vervolgens kwaad vertrokken, om dan zijn beklag te doen in Londen, bij prime minister Margaret Thatcher.

Uiteindelijk heeft Dole ingezien dat hij fout was, hij heeft president Clinton laten weten dat de inzet van de Amerikaanse troepen in de Balkan op niet te veel verzet van de Republikeinen zou stuiten.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

 

Een overleg in NAVO-kader, waarbij president Clinton en kanselier Helmut Kohl met mij overleggen.

U ziet dat het er nogal plezant aan toe ging. Maar het was niet altijd even gemakkelijk, Kohl kon namelijk geen woord Engels.

Gelukkig versta ik goed Duits. Hoewel grammaticaal complex, kon ik mij ook behelpen in het Duits. Ik vertaalde dan deze gesprekken voor president Clinton.

Het ging toen voornamelijk over de problemen de er waren bij de hereniging van beide Duitslanden.

 

-> Hoor Willy het zelf vertellen

Dit is een foto die mij bijzonder ontroert, want ik sta daar als stichtend voorzitter van de Europese socialistische partij. Het stimuleren van die Europese socialistische partij is een belangrijke stap die ik in mijn carrière gezet heb.

Bij de vorming van Europa - en zeker bij de ontwikkeling van het parlement - liepen de socialisten achterstand op. De liberalen hadden al geruime tijd hun partij Europees verenigd, de christen democraten ook. Bij ons waren er teveel tegenstellingen. Wij hadden wel een confederatie - waar voornamelijk de Nederlander Joop Den Uyl de leiding had - en ik hielp hem daarbij, maar het ging niet vooruit.

Tot op het moment dat er ook gesproken werd over de financiering van de Europese partijen. Het was toen echt wel de hoogste tijd om vaart maken. Ik had het voordeel dat ik als minister van Buitenlandse zaken veel reisde, ik ben dan ook overal gaan oproepen dat het voor ons als socialisten niet vijf, maar twee voor 12 was. Uiteindelijk hebben we de partij gesticht en ik werd de allereerste voorzitter.

U ziet mij hier met Felipé González, de zeer succesrijke Spaanse eerste minister. Achter mij een jonge Frank Vandenbroucke - een man die vandaag nog steeds hoge ogen gooit in onze Belgische regering -en de Nederlander Wim Kok.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is voor een stuk het begin van mijn politieke carrière op nationaal vlak.

Als provincie Limburg betekenden wij vroeger niets in België. In Brussel werd zelfs gesproken over het ‘zwarte Limburg’, dat ging niet enkel over het zwart van de steenkoolmijnen, maar ook over het gebrek aan representatie in Brussel.

Als jongere kwam ik tot de conclusie dat we ons dringend moesten bewijzen: we moesten niet enkel laten zien dat we ons bewust waren van onze problemen en mogelijke oplossingen, we moesten vooral onze eigen mensen het nodige vertrouwen geven.

Ik ben toen geholpen door leden van het secretariaat van onze partij in Brussel. Vele vooraanstaanden hebben ook hun medewerking verleend aan het plan ‘Limburg Objectief 80’, dat gelanceerd werd tijdens een grote actiedag in Genk, toen het centrum van de industriële ontwikkeling.

Langs mij op de foto zie je Antoon Spinoy, toch wel mijn politieke vader. Spinoy was voormalig minister van landsverdediging (en nadien economische zaken) én burgemeester van Mechelen. Langs de andere zijde Limburger Edward Claes uit Genk, hoofdonderwijzer en directeur van de lagere school in Winterslag, en daarlangs secretaris-generaal cultuur Walter Debrock.

Spinoy schreef mij, nadat hij mij een voordracht hoorde geven, een paar dagen later steevast een briefje. Hierin stond dan “Het was goed, maar… “ en dan volgende 3 of 4 raadgevingen. Wat heb ik van die man veel geleerd..  

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Hier zitten we midden in 't (H)essels gebeuren.

Mijn goede vriend Armand Scheurs had naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen een groot poppentheater gemaakt waarbij hij burgemeester Meyers en mezelf uitspeelde tegen elkaar.

U ziet het aan het aantal voorstellingen, de show ‘Tes crise vir alleman’ is uiteindelijk een groot succes geworden voor Armand Scheurs. En als je het mij vraagt, ik heb mij daar goed geamuseerd.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Deze afbeelding situeert zich in 1973, wanneer de energiecrisis woedt. De crisis heeft de karikaturisten natuurlijk steeds zwaar geïnspireerd.

U ziet mij hier proberen de Arabische wereld te betoveren, zodat ze alsnog ons de nodige petroleum konden leveren.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

U ziet hier de laatsten der Mohikanen: Herman de Croo, Mark Eyskens en ikzelf. Wij zijn de laatste overlevenden van een hele generatie politici, namelijk de vorige politieke generatie.

We zijn eens samengebracht voor een vergadering van ministers van staat in het parlement waar deze foto genomen werd. U ziet het, het ging er heel vrolijk aan toe.

Herman De Croo heeft het een beetje moeilijk gehad de laatste tijd, hij heeft een nieuwe knie moeten laten plaatsen. Marc Eyskens wordt 90, hij zit aan de uitgave van zijn 61^ste boek!

Met z’n drieën zijn we dit jaar nog naar de begrafenis geweest van Charles-Ferdinand Nothomb. Nothomb behoorde eigenlijk tot het kwartet, want net zoals wij was ook hij voor het eerst verkozen in 1968. Herman De Croo kende ik van vroeger, wij studeerden samen aan de VUB. Marc zat natuurlijk in Leuven.

We behoren wel tot verschillende partijen, maar we zijn altijd goede vrienden gebleven. Ik denk dat voor het goed functioneren van de politiek er over de partijgrenzen heen best ook nog respect en vriendschap is tussen de politici. Iets wat, wanner ik het zo observeer, te veel ontbreekt op dit moment.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen