De socialisten in één van de laatste regeringen Martens met socialistische participatie.

U ziet hier onder meer: Jean-Maurice Dehousse, André Cools, Guy Spitaals, Karel van Miert en Guy Mathot

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Een mooie herinnering…

Deze foto dateert uit de periode dat we in de oppositie zaten (1981-1987).

Wij kwamen toen regelmatig bij elkaar, voor de ontwikkeling van programma’s, het opzetten van acties en zo meer. We waren een echte vriendenkring die elkaar voor 100% kon vertrouwen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

U ziet mij hier samen met Hugo Schiltz, een politicus voor dewelke ik – en het zal u misschien verbazen – veel respect heb gehad.

 

Hugo Schiltz behoorde nochtans tot de Volksunie, een partij die in die periode door de Belgische socialisten – Walen, Vlamingen en Brusselaars nog verenigd - werd uitgespuwd. De Volksunie zat namelijk vol ‘zwarten’ en daar hoorde niet mee gepraat worden. Nu was het zo dat de kiem van de tegenstelling bij de socialisten ook wel wat gegroeid werd na de strijd tegen de eenheidswet. In Luik werd er zelfs gepleit voor de scheiding van de Vlaamse en Waalse socialisten.

 

Een dialoog tussen de gewesten was dus onvermijdelijk geworden. We zijn gestart in onze eigen partij en na een zeer moeilijke bevalling hebben we daar een akkoord bereikt. Maar dat akkoord moest natuurlijk ook uitgevoerd worden binnen de andere Belgische partijen, en dus eveneens met de Volksunie, iets wat op veel tegenstand botste bij een oudere generatie socialisten.

 

Uiteindelijk zijn we gaan onderhandelen in het kader van de regeringsvorming en dat heeft geleid tot Het Egmontpact (Een overeenkomst gesloten in 1977 over de omvorming van België naar een federale staat en de regeling van de verhoudingen tussen de taalgemeenschappen in het land.) en later aangevuld met het Stuyvenbergakkoord.

 

Tijdens die onderhandelingen kon ik mij het best verstaan met Hugo Schiltz, een man die wist dat je een gegeven woord moet respecteren. Het is een man met vele begaafdheden en een hoogstaande politieke moraliteit. Een man voor wie ik mijn hoed blijf afdoen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is een foto die genomen is in het paleis in volle staal crisis.

De hele staalsector in Europa was in een diepe crisis. Vice voorzitter van de Commissie Etiënne Davignon, bevoegd voor de industriële sectoren, had de staat van crisis uitgeroepen, iets wat zelden gebeurde.

 

Wij stonden voor een onvermijdelijke afbouw van staal in Wallonië. Waarbij een groot delicaat onderscheid gemaakt moest worden tussen het bekken van Charleroi en het bekken van Luik.

 

Charleroi maakte echt verouderde producten, wat wij noemden de ronde producten die al in alle ontwikkelingslanden ook werden gemaakt en met welke je niet kon concurreren daartegen in Luik. In Luik daarentegen werden platte producten gemaakt. Dat waren er voor de toekomst, waaronder hier dichtbij het roestvrij staal van AEZ toen. Daar kom je tenminste mee vooruit als je voldoende investeerde, hetgeen helaas niet gebeurd was.

 

De Société Général op dat punt is verdomme verantwoordelijk voor de diepe crisis die in Wallonië heerste en waarbij ik verantwoordelijk was voor het afvloeien van duizenden arbeiders die zonder werk vielen bij gebrek aan alternatieven.

 

Ik heb dan staalplannen ontwikkeld. In de plannen was niet enkel een hoofdstuk sociale begeleiding opgenomen, ook reconversie. Dat heeft natuurlijk miljarden gekost, temeer omdat er zich een communautair probleem stelde. We hadden in het Noorden een nieuwe concurrent Sigma ultra, modern gelegen vlakbij de kust.

De afwezigheid van zee en water was natuurlijk een handicap was voor het Waalse staal.

 

Je moest dus goed op je tellen letten in dit communautair ingewikkelde land. Maar enfin, ik heb me daar nooit veel van aangetrokken. Solidariteit was volgens mij het belangrijkst. Koning Boudewijn heeft me daar trouwens altijd voor 300% in gesteund. Hij wou mij iedere week zien over het evolueren de zaken.

 

Martens was toen eerste minister en moest samen met mij de klappen opvangen. Het was echt een moeilijke periode en dit is zo een van de vele gedachtewisselingen die we gevoerd hebben over het staal.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is de speciale vergadering - onder Belgisch voorzitterschap - van de Europese raad van buitenlandse zaken. Deze vergadering is gehouden in Limburg, meer bepaald in Alden Biesen.

U ziet hier op de foto de voorzitter van de Europese Commissie, een ronduit briljant man, Jacques Delors. Hij verklaarde overigens dat het Belgische voorzitterschap één van de beste was die hij gekend heeft in zijn lange carrière.  

Ik betreur nog altijd dat Delors, die getipt werd om president van Frankrijk te worden, dit nooit gedaan heeft.

Mijn ervaringen tijdens de vele Raden met hem als voorzitter zijn stuk voor stuk onvergetelijk. Delors had niet enkel een fenomenale dossierkennis, hij beschikte bovendien over het diplomatieke gevoel dat nodig is om compromissen te sluiten. 

Het is een voorrecht om in de politiek met zulke mensen te kunnen werken.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

U ziet hier één van mijn vele ontmoetingen met de secretaris-generaal van de UNO, Boutros Boutros-Ghali. Hij was een man die zeer actief betrokken was bij onder ander de problemen in Afrika en de Balkanoorlog.

Boutros was een Egyptenaar, behorend tot een specifieke godsdienst, en als Afrikaan toonde hij geen begrip voor de problemen in de Balkan. Hij zei steeds: “U voert een rijkenoorlog in het Westen, terwijl wij omkomen van de honger en er geen geld is om de problemen in Afrika op te lossen.”

Boutros was uiteindelijk zo koppig dat hij zijn krediet verloor bij de voornaamste lidstaten, de lidstaten die bepaalden wie de UNO dirigeert. Hij is ook van de weinigen die nooit een hernieuwing van zijn mandaat heeft gekregen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Een foto die mij doet stil worden ...  

Steve Stevaert, mijn opvolger in Hasselt en Limburg.

Een eenvoudige man, maar met een aangeboren gezond verstand én zin voor menselijk contact, die het heel ver geschopt heeft. Hij heeft binnen en buiten de beweging voor prachtige dingen heeft gezorgd.

Hij is – als je het mij vraagt - op een hele domme manier aan zijn einde is gekomen. Ik denk dat Limburg in het algemeen en Hasselt in het bijzonder met het verdwijnen van Steve een ernstig verlies heeft geleden.

Soms nog zeg ik “Dit zou niet gebeurd zijn met Steve”, “Dit zou hij zo opgelost hebben”. Vandaag duikt deze personaliteit nog regelmatig in mijn denken op.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Deze foto is actueel: u ziet hier de Israëliet Shimon Peres. Hij was een lange tijd de leidersfiguur van de Israëlische arbeiderspartij.

Peres heeft zich uiteindelijk afgescheurd van die partij, omdat hij vond dat de partij te links bleef in een sterk veranderend Israël. Uiteindelijk is hij ook president geworden. 

Raar maar waar: de man had vele successen, maar die waren zelden electoraal. Peres sprak vijf talen, was zeer humoristisch en populair, en toch verloor hij steeds zijn verkiezingen.

Het is iemand die de akkoorden van Oslo steeds verdedigd heeft.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Hier ben ik, in mijn hoedanigheid als minister van buitenlandse zaken, samen met de Duitse minister van buitenlandse zaken Klaus Kinkel. Hij was de opvolger van Hans-Dietrich Genscher, die maar liefst 23 jaar dit ambt vervulde.

Toen ik pas minister van buitenlandse zaken was, wou ik een symbolische staat stellen. In plaats van eerst naar Den Haag of naar Parijs af zakken, ging ik naar Duitsland. Vooral om de nadruk te leggen op de problemen die zich nog stelden betreffende de eenmaking.

Dat was nog in Bonn, Berlijn was nog niet de hoofdplaats. Toen ik er aankwam, stonden er tientallen micro’s opgesteld, ik wist dat dat niet voor mij was (lacht). Genscher zei toen: Jij bent mijn laatste gast, vandaag neem ik ontslag en zal ik opgevolgd worden door een dame. Een dag later kwam ik te weten dat niet die dame maar Kinkel zijn opvolger werd. Hij had een stemming uitgelokt in zijn liberale partij.  

Met Klaus Kinkel heb ik heel wat belangrijke debatten beleefd, zowel in de NATO als in de Europese raad. Telkens trokken we aan hetzelfde zeel.

Kinkel heeft een niet onbelangrijke rol gespeeld in de ontbinding van de Sovjet Unie en in het ontwikkelen van vriendschapsbanden met het toenmalige Rusland. Via de Bondsrepubliek beschikte hij natuurlijk over middelen die wij niet hadden: hij inviteerde regelmatig de Russische minister van Buitenlandse zaken. Hij ging er bijvoorbeeld mee tennissen in het weekend en vloog hem zelfs terug met zijn persoonlijk vliegtuig.

Klaus Kinkel was een zeer actieve en verstandige man, die jammer genoeg al overleden is

 

-> Hoor Willy het zelf vertellen