Dit is de foto van Karel Van Miert en mezelf samen met mijn politieke voedstervader Willy Brandt, voor wie ik ongelooflijk veel respect had.

Willy Brandt was een man die ondanks de Muur – en ondanks de grote tegenstellingen tussen de communistische en democratische regimes - altijd gepleit heeft voor vredevolle onderhandelingen en verbeteringen. Hij was erg bewust van de diepe wonden die de Tweede Wereldoorlog heeft geslagen bij de Duitsers.

De socialistische Internationale, geleid door een oude Oostenrijker, was in die tijd weinig representatief: het was een kleine Europese groep, aangevuld met Israël. De ontwikkelingslanden waren volledig afwezig en dat was natuurlijk niet bijster socialistisch.

André Cools en ikzelf zijn toen aan de slag gegaan. We maakten een toer door Europa. De boodschap was simpel: zo kan het niet verder, we moeten uitbreiden! 

Uiteindelijk kwamen we terecht bij de Duitser Willy Brandt, die net ontslag had moeten nemen als kanselier omdat zijn privésecretaris een spion van de DDR en Rusland bleek te zijn.

Omdat Brandt toch zijn handen vrij had, vroegen wij hem de leiding te nemen. Hij ging akkoord, maar had één voorwaarde: hij wou de deuren terug opengooien. Cools en ik hadden natuurlijk niet liever.

Tijdens het allereerste congres in Genève werd onder andere Senegal lid. Om 11u ’s avonds hebben we het nog gezellig gemaakt in de bar – ik heb er zelfs het nummer “Berlin bleibt doch Berlin” op -piano gespeeld voor Brandt.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Een foto die bij mij heel wat herinneringen oproept. Het is eigenlijk de bevestiging van de dynamiek die de partij zou kennen na de splitsing in een Franstalige en Vlaamse socialistische vleugel.

De jonge Karel Van Miert was de motor in dit verhaal. Hij werd gesteund door heel wat ander jeugdig geweld: Frank Van Acker, Louis Tobback en mezelf. Uiteraard waren er nog anderen, denk aan Norbert De Batselier en Freddy Willockx. Kortom, een omvangrijke groep steunde de expansie van de Vlaamse socialisten.

Karel Van Miert, een man die het later schopte tot Eurocommissaris, heeft ons helaas te vroeg verlaten. Ik ben er nog altijd trots op dat ik Karel als jongsocialist heb ontdekt op het kabinet van de Nederlandse Commissaris van Landbouw Mandholt  en hem uiteindelijk heb binnengebrachtals adjunct-secretaris van de BSP. Tegen de oude garde in, want die vonden dat Karel te veel oppositie had gevoerd tegen Leburton en zijn tripartite.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

De gemeenteraad heeft het ontwerp van nieuw ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) ‘Site Hovaerestraat’ unaniem goedgekeurd. Met dit RUP wenst het gemeentebestuur een bijkomende woonaanbod te creëren vlakbij de hoofdkern.

De provincie West-Vlaanderen gaf de gemeente Koekelare toelating om in totaal 123 bijkomende woongelegenheden te voorzien. In het RUP ‘Nieuwenhove’ komen er daarvan 14. In het RUP ‘Site Hovaerestraat’ zijn er dat 45. Binnenkort volgt nog een nieuw RUP ‘Site Da Vinci’ waar de andere 64 woongelegenheden voorzien worden.

Read more

Een foto waarbij we op een of ander concert waren samen met de Nederlandse chansonnière Liesbeth List met bewonderaars Luikenaar Jean-Maurice Dehousse, Karel Van Miert en ikzelf.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Deze foto roept natuurlijk weer herinneringen op van mijn nationale én internationale activiteiten.

Wij zaten in de socialistische internationale en u ziet hier in het midden François Mitterrand, toen nog geen president - en zijn latere eerste minister Mauroy.  Daarachter staat de Belgische delegatie: André Cools, Karel Van Miert en ikzelf.

Wij verstonden elkaar heel goed en hebben veel kunnen bereiken in die socialistische internationale, die toen iets betekende maar vandaag helaas in staat van verval is.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Eén van de meest populaire en meest representatieve musici die wij in België ooit gekend hebben: Toots Thielemans. Als muzikant niet te overtreffen.  

Thielemans was een eenvoudige man, afkomstig uit De Marollen, die uiteindelijk naar Amerika is moeten gaan om carrière te maken. Met zijn mondharmonica en – vaak vergeten – zijn kleine gitaar.

Samen met Thielemans heb ik vele concerten gegeven, waaronder één op de trappen van het Justitiepaleis. Ik met het groot nationaal orkest van België, hij als solist, naar aanleiding van de viering van 25 jaar vereniging van De Marollen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Het is regelmatig gebeurd dat ik tijdens de Balkanoorlog van oordeel was dat we de blauwhelmen niet zomaar hun gang konden laten gaan. Men liet het nu maar allemaal gebeuren.

Ook Secretaris-generaal van de VN Boutros-Ghali vond dat wij ons veel meer met Afrika moesten bezig houden. Hij zei steeds: “Jullie voeren een oorlog van de rijken in Europa terwijl Afrika crepeert.”

Ik vond dat de NAVO een einde moest stellen aan al die bloedvergieten, maar daarvoor hadden we de Amerikanen nodig. Ik ging naar het Witte Huis en liet president Clinton weten dat het tijd was om Amerikaanse troepen te zenden. De president liet weten dat ik altijd welkom was bij hem, maar dat ik aan het verkeerde adres was. “Go to the Hill”, klonk de boodschap: ik moest de Republikeinen in het parlement overtuigen, de Democraten waren reeds akkoord.

Binnenkort waren het bovendien Amerikaanse presidentsverkiezingen en Clinton wist dat wanneer hij alleen de Amerikaanse troepen zou zenden – en er Amerikanen in acht planken huiswaarts zouden keren - hij die verkiezingen zou verliezen.  

Ik sprak op ‘The Hill’, maar dat liep verkeerd af. Ik sprak tot de fractie van Republikeinen in de Senaat en de voorzitter (Bob Dole, die nadien tegenkandidaat werd in de presidentsverkiezingen) betichtte mij van leugens, de situatie in de NAVO was volgens hem niet zoals ik het voorstelde.

Daarop heb ik hem uitgenodigd in Brussel op de raad. Dole heeft daar zelf moeten vaststellen dat hij het bij het verkeerde eind had. Hij is vervolgens kwaad vertrokken, om dan zijn beklag te doen in Londen, bij prime minister Margaret Thatcher.

Uiteindelijk heeft Dole ingezien dat hij fout was, hij heeft president Clinton laten weten dat de inzet van de Amerikaanse troepen in de Balkan op niet te veel verzet van de Republikeinen zou stuiten.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

 

Een overleg in NAVO-kader, waarbij president Clinton en kanselier Helmut Kohl met mij overleggen.

U ziet dat het er nogal plezant aan toe ging. Maar het was niet altijd even gemakkelijk, Kohl kon namelijk geen woord Engels.

Gelukkig versta ik goed Duits. Hoewel grammaticaal complex, kon ik mij ook behelpen in het Duits. Ik vertaalde dan deze gesprekken voor president Clinton.

Het ging toen voornamelijk over de problemen de er waren bij de hereniging van beide Duitslanden.

 

-> Hoor Willy het zelf vertellen

Dit is een foto die mij bijzonder ontroert, want ik sta daar als stichtend voorzitter van de Europese socialistische partij. Het stimuleren van die Europese socialistische partij is een belangrijke stap die ik in mijn carrière gezet heb.

Bij de vorming van Europa - en zeker bij de ontwikkeling van het parlement - liepen de socialisten achterstand op. De liberalen hadden al geruime tijd hun partij Europees verenigd, de christen democraten ook. Bij ons waren er teveel tegenstellingen. Wij hadden wel een confederatie - waar voornamelijk de Nederlander Joop Den Uyl de leiding had - en ik hielp hem daarbij, maar het ging niet vooruit.

Tot op het moment dat er ook gesproken werd over de financiering van de Europese partijen. Het was toen echt wel de hoogste tijd om vaart maken. Ik had het voordeel dat ik als minister van Buitenlandse zaken veel reisde, ik ben dan ook overal gaan oproepen dat het voor ons als socialisten niet vijf, maar twee voor 12 was. Uiteindelijk hebben we de partij gesticht en ik werd de allereerste voorzitter.

U ziet mij hier met Felipé González, de zeer succesrijke Spaanse eerste minister. Achter mij een jonge Frank Vandenbroucke - een man die vandaag nog steeds hoge ogen gooit in onze Belgische regering -en de Nederlander Wim Kok.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen