Hier zitten we midden in 't (H)essels gebeuren.

Mijn goede vriend Armand Scheurs had naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen een groot poppentheater gemaakt waarbij hij burgemeester Meyers en mezelf uitspeelde tegen elkaar.

U ziet het aan het aantal voorstellingen, de show ‘Tes crise vir alleman’ is uiteindelijk een groot succes geworden voor Armand Scheurs. En als je het mij vraagt, ik heb mij daar goed geamuseerd.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Deze afbeelding situeert zich in 1973, wanneer de energiecrisis woedt. De crisis heeft de karikaturisten natuurlijk steeds zwaar geïnspireerd.

U ziet mij hier proberen de Arabische wereld te betoveren, zodat ze alsnog ons de nodige petroleum konden leveren.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

U ziet hier de laatsten der Mohikanen: Herman de Croo, Mark Eyskens en ikzelf. Wij zijn de laatste overlevenden van een hele generatie politici, namelijk de vorige politieke generatie.

We zijn eens samengebracht voor een vergadering van ministers van staat in het parlement waar deze foto genomen werd. U ziet het, het ging er heel vrolijk aan toe.

Herman De Croo heeft het een beetje moeilijk gehad de laatste tijd, hij heeft een nieuwe knie moeten laten plaatsen. Marc Eyskens wordt 90, hij zit aan de uitgave van zijn 61^ste boek!

Met z’n drieën zijn we dit jaar nog naar de begrafenis geweest van Charles-Ferdinand Nothomb. Nothomb behoorde eigenlijk tot het kwartet, want net zoals wij was ook hij voor het eerst verkozen in 1968. Herman De Croo kende ik van vroeger, wij studeerden samen aan de VUB. Marc zat natuurlijk in Leuven.

We behoren wel tot verschillende partijen, maar we zijn altijd goede vrienden gebleven. Ik denk dat voor het goed functioneren van de politiek er over de partijgrenzen heen best ook nog respect en vriendschap is tussen de politici. Iets wat, wanner ik het zo observeer, te veel ontbreekt op dit moment.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Als jonge knaap heb ik ook wat gezondigd met muzikale ambities, ik heb dus ook een beetje gecomponeerd.

Op deze affiche zie je het stuk (een suite) staan dat ik geschreven had voor piano en orkest. Het probleem was natuurlijk dat ik geen orkest had, waarop mijn vader zei “Bon, ik zal dat orkestreren voor piano en harmonie”. Want de harmonie had ik natuurlijk wel, namelijk die van De Voorzorg waar mijn broer dirigent was.

De suite die ik geschreven had, bestond uit vier delen. Het derde deel ‘blue Jazz’, heeft later een vertaling gekregen als ‘Little red man’.

Hoe kwam dit? Wel, bij gelegenheid van 1 mei kon je via de BRT nog grote concerten via de radio organiseren. In onze Germinal in Hasselt hebben er zo heel wat plaatsgevonden, waaronder ook dit concert in 1959.

Wie loop ik toevallig die avond tegen het lijf? Etienne Verschueren, dé grote Jazzman. Omdat er zoveel volk zat in De Germinal - je kon er amper staan - zijn we op de Grote Markt een pint gaan drinken.

We hadden het daar uiteraard over muziek, maar ook over de suite die gespeeld werd – en ik geschreven had - vooral over het stuk ‘blue Jazz’. Op vraag van Etienne schreef ik het thema op een bierkaartje, dat vervolgens in zijn zak verdween.

Het jaar nadien kwam het orkest terug naar Hasselt voor een 1 mei-opvoering. Op een gegeven moment kondigt de spreker aan dat er een stuk gespeeld zal worden dat bekend is voor iemand in de zaal. Mijn frank viel niet, zeker niet toen aangekondigd werd dat het stuk ‘Little red man’ genaamd was. Wat bleek? Etienne Verschueren had mijn stuk geschreven voor een Big Band-orkest en later werd het nummer zelfs uitgebracht op plaat.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Ik kwam uit een gezin dat niet al te bemiddeld was.

Om te studeren op de universiteit kon ik beroep doen op een beurs, ‘het fond van de meest begaafden’ heette dan toen, maar dat was lang niet voldoende.

Ik heb gelukkig vier jaar lang een lening kunnen krijgen langs de mutualiteit De Voorzorg, maar mijn centen heb ik vooral verdiend door muziek te gaan spelen in bars en in orkesten.

The Stardusters, hier afgebeeld, was het orkest van wijlen mijn broer Modest, die 17 jaar ouder was. Het was een echt dansorkest. Op vrijdag-, zaterdag- en zelfs zondagavond was ik terug te vinden op de scènes waar bals gespeeld werden en waar je een goed centje kon bijverdienen.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is voor mij – wat mijn artistieke bedrijvigheden betreft - een hele speciale foto.

Het is met name de affiche van een groot concert dat rechtstreeks op televisie werd uitgezonden in Sofia, Bulgarije, ter voorbereiding van de intrede van Bulgarije tot de Europese Unie in 2006.

Ik bracht er het Requiem van Verdi met een groot symfonisch orkest en de grote symfonische koren van Bulgarije alsook 4 solisten, zoals voorzien in de compositie.

De Bulgaren hebben altijd een ‘zeer goede zangschool’ gehad, een zeer goeie ontwikkeling van de stemmen, hetgeen ik in de praktijk heb mogen ervaren toen. 

Ik kan je verzekeren, het Requiem van Verdi dirigeren is zeer veeleisend, ik heb dan ook zeer veel tijd gestoken in de studie ervan. Het werd een succesrijke uitvoering in Sofia.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Ik heb in mijn leven het geluk gehad om vele artiesten te ontmoeten.

Een van hen is François Glorieux. Een formidabele pianist en fantastische componist, maar helaas voor een stuk miskend in België.  

U ziet hem hier ter gelegenheid van een groot concert, georganiseerd in 1992 door de Gidsen, dat gewijd is aan zijn repertoire.

We hadden daar zeer aangename ontmoetingen. We herinnerden ons toen dat we eens samenzaten op een middaguitzending van VRT 2 in Gent, op een Sinterklaasdag. De journalist verraste ons met de vraag om een quatre mains te spelen. We hadden uiteraard niet gerepeteerd, maar hebben daar toch samen ‘Sinterklaas Kapoentje’ gespeeld.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is dus mijn tweede huwelijk, met Frieda.

In mijn eerste huwelijk werden mijn kinderen Eric en Hilde geboren.

Je moet kunnen toegeven dat de politiek voor een stuk ook een spelbreker is, politiek eist namelijk veel van een mens.  Dat wil zeggen dat ik vrij regelmatig op zondagavond het huis in Hasselt verliet en nooit terug was tot vrijdagavond laat – ik verbleef in Brussel. Van een gezinsleven was dus weinig sprake.

Toen mijn beide kinderen al getrouwd waren, kwamen beide echtelingen tot het besef dat het beter was om te scheiden. Nadien ben ik totaal onverwacht een andere dame tegen het lijf gelopen, waarvan ik zielsveel hou, ons Frieda.

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Ik met mijn oudste dochter, met Hilde.

Hilde heeft rechten gestudeerd aan de VUB, maar dat eerste jaar verliep niet zo best.

Ook al was ik toen minister, ik ben toen eind juni samen met haar op ‘blokverlof’ vetrokken.

We zaten ergens in de Pyreneeën, waar geen ziel ons kon storen. We hebben daar samen gestudeerd - zoals dat hoort in de blok - en zijn er glansrijk doorgekomen.

We waren beiden bijzonder fier dat we de blok overwonnen hadden én geslaagd waren in die eerste kandidatuur rechten. Sindsdien heeft ze mij eigenlijk niet meer nodig gehad (lacht).

-> Hoor Willy deze anekdote zelf vertellen