Read more

Op 27 januari 2022 heeft gemeenteraadslid Francy Van der Wildt (Vooruit ) de huidge bestuursmeerderheid (N-VA en CD&V) geïnterpelleerd over de leegstand en de verwaarlozing van de villa Petrus Van der Taelenstraat 2. Het was toen vooral een ongelukkig verhaal van opeenvolgende huurders die zowel materiële als financiële schade hebben toegebracht aan de gemeente. De huuropbrengsten zouden de  kosten van aankoop (t.b.v. 1.305.000 euro) moeten temperen.

Read more

Rudy Coddens, onze schepen van Armoedebestrijding, heeft op vrijdag 27 oktober 2023 de plannen voorgesteld van het nieuwe sociale restaurant ‘IKook’ op het Rerum Novarumplein in Nieuw Gent.

“De werken zijn al gestart, normaal zal het nieuwe gebouw in het voorjaar van 2025 klaar zijn. Er komen zestien sociale appartementen van Thuispunt Gent op de eerste en tweede verdieping. Op het gelijkvloers krijgt het sociaal restaurant IKook zijn nieuwe plek. Dat wordt deel van het hart van de nieuwe wijk – een groter en mooier restaurant, waar Gentenaars met een beperkt budget lekker kunnen gaan eten aan een sociaal tarief. Het is tegelijk een ontmoetingsplaats én mensen kunnen er werkervaring opdoen zodat ze later elders aan de slag kunnen.”

Read more

Eigenlijk heb ik in mijn leven altijd de ambitie gehad om een muzikale carrière uit te bouwen. Wie dat niet wou, was mijn vader. Zijn leven is verwoest geweest omdat hij als 17-jarige jonge knaap, nog student aan het conservatorium in Antwerpen, gemobiliseerd werd om in ‘14-‘18 aan het front te vechten. Bovendien werd hij niet gedemobiliseerd in ’18, want wij bleven in staat van oorlog met Duitsland.

Hij zat in het 11^de linie regiment en moest als Antwerpenaar naar Hasselt komen. Hier vond hij de liefde, daarom bleef hij plakken in Hasselt. Uiteindelijk bleef hij in het 11^de  regiment als militair, als muzikant – violist en trombonist.

Hij zei tegen mij dat ik een leven als muzikant moest vergeten. “Zorg dat je een ander diploma hebt en doe dan als muzikant wat je wil.”

Wel, dat heb ik gedaan, ik heb de twee gecombineerd. Als minister heb ik de kans gekregen om grote professionele symfonische orkesten te dirigeren. U ziet hier een van de vele concerten met professionele orkesten die ik heb mogen doen. Niet enkel in België, maar ook in Griekenland, Turkije en zelfs in Amerika. Ik heb het geluk gehad werken te mogen dirigeren die me als muzikant nauw aan het hart liggen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Dit is een speciaal moment in mijn leven: ik was minister van economische zaken (1973) en de grote energiecrisis brak uit.

Het ging toen over de Joodse kwestie: mijn Nederlandse collega had een heel zware speech uitgesproken, als steun aan Israël. Wat de Arabieren natuurlijk niet namen. Ze zeiden: “Als dat zo zit, gaan we niet alleen de prijs van de olie sterk verhogen, we sluiten ook de bevoorrading naar Nederland af.”

Nederland was België natuurlijk niet, maar de grootste bevoorrading van België gebeurde via de pijpleiding Rotterdam – Antwerpen.

Ik ga u het hele verhaal niet vertellen, maar de ‘Autoloze zondag’ heeft uw dienaar hier beslist met een hele resem aan besparingsmaatregelen en demarches naar Saoedi- Arabië toe.

Bovendien had premier Leburton eigenlijk nogal onhandig in het geheim met de Sjah van Iran een principieel akkoord gesloten om een raffinaderij in het Luikse te bouwen. Die zou draaien op basis van Iraanse olie, dan hadden we de Saoedi’s niet nodig.

Dat is volkomen fout uitgedraaid binnen de regering. Later is die regering dan ook gevallen door dat project: Ibramco.

Ik ben dat dat jaar uitgroepen tot politicus van het jaar. Niet moeilijk natuurlijk, met al die oliemaatregelen. De pers die mij uitgeroepen had als nummer 1 gaf mij als geschenk een afbeelding waarop ik het woord ‘Ibramco’ uitsprak en het hoofd van Luberton valt.  

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Als Belgisch minister van Buitenlandse zaken – en toen als woordvoerder van de EU -  nam ik in 1993 het woord tijdens de klassieke Septemberverklaringen van de Verenigde Naties.  

Toen was de VN eigenlijk al niet meer wat het geweest is. De draag- en slagkracht van de enige internationale organisatie waarin al de staten van de wereld elkaar ontmoeten, was toen al een beetje aangetast. Nu is het jammer genoeg nog veel erger gesteld.  

Ik heb daar een pleidooi gehouden voor het herstel van de vrede, toen voornamelijk in de Balkan. Ik heb toen eveneens gepleit voor de herziening van de samenstelling van de Veiligheidsraad, waar er 5 leden met vetorecht zijn. Het gebruik van dat vetorecht maakt namelijk elke beslissing onmogelijk - denk vandaag maar aan zowel Rusland en China.

Ik moet u dus zeggen dat ik niet geslaagd ben in mijn opzet en dat mijn woorden zonder meer woorden zijn gebleven.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Hier zit ik in het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse zaken met Warren Christopher, the secretary of state.

Warren was een kalme, flegmatieke man, maar een zeer bekwame diplomaat. Zijn grote ambitie was eigenlijk om Palestijnen en Joden te verzoenen en te komen tot een oplossing in Israël. Zijn grote ontgoocheling is dan ook dat de akkoorden van Oslo uiteindelijk niet gerealiseerd werden.

Als ik met hem sprak over de moeilijkheden in Zaïre, verwees hij mij door naar zijn vice-staatssecretaris bevoegd voor Afrikaanse zaken, want voor hem was deze zaak te gecompliceerd.  

Een grote meneer waarmee ik graag heb samengewerkt

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Als secretaris-generaal van de NAVO stel ik hier de Supreme Allied Commander voor aan de aanwezigen. Deze Supreme Allied Commander, een zeer sympathieke en bekwame man, heeft mij een ander inzicht doen krijgen in de beweegredenen van militaire leiders.

Ik dacht voorheen altijd dat zij niet al te veel inzaten met het leven van de soldaten. Maar ik heb mij serieus vergist en heb die mening later dan ook grondig bijgesteld. Mede door deze man.

De fameuze steljagers, de vliegtuigen van de Amerikanen die niet door de radar gezien mochten worden, bleken niet zo onkwetsbaar als voorgesteld.

In de Balkanoorlog werd zo’n toestel neergeschoten. Een zestal inzittenden zijn toen gered, ze zijn met hun parachute terechtgekomen achter de linies van de tegenstrever. Ik heb hem zelden zo ontroerd gezien.

Hij heeft toen beroep gedaan op heel speciale commando’s van de Amerikanen: fel getrainde gasten die van niets schrik hebben en ongetwijfeld ook psychologisch heel speciaal getraind zijn. Die mannen zijn er potverdorie in geslaagd deze 6 mannen terug te brengen. Ongelooflijk!  Ik heb de Commander zien wenen van ontroering, zo ontroerd en fier was hij dat hij zijn jongens ‘safe and well’ terug kon verwelkomen.

Eén van de karakteristieken van die man was dat hij de veiligheid van zijn troepen als ‘sine qua non’ stelde.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen

Een foto van een dramatische situatie.

Als secretaris-generaal van de NAVO werd ik geconfronteerd met de Balkanoorlog. Op dat moment hadden onze eigen militairen het kwaad in de Balkan. Daarom heb ik mij eraan gehouden om onze Belgische delegatie blauwhelmen ten gaan bezoeken, tijdens onze nationale feestdag op 21 juli.

Het probleem was dat we in de hoofdstad van het toenmalige Joegoslavië niet zomaar konden landen met een vliegtuig, want je werd gewoon neergeschoten.

Het moest toen diplomatiek geregeld worden om een vliegtuig op een bepaald uur te laten landen en er moest effectief afgesproken worden dat er niet geschoten mocht worden wanneer je uit het vliegtuig naar de gebouwen liep. Ik ben uiteraard veilig geland, maar niet veel later vlogen de kogels opnieuw door de lucht.

Ik ben daar eveneens de toenmalige leider van de moslimgemeenschap in de Balkan gaan groeten. Hij ontving mij in een bureel waar alles aan flarden was geschoten.

Het was een bijzonder delicate situatie toen. Eerlijk gezegd, ik ben er ook niet van overtuigd dat het akkoord dat nadien werd onderhandeld in Amerika echt stand gaat houden. Want de problemen met Servië en Kosovo beloven nog voor veel moeilijkheden te zorgen.

 

-> Hoor het Willy zelf vertellen