Takeaway laat werknemersmodel los: sociale bescherming mag geen concurrentienadeel worden.

Dat het water bij Takeaway aan de lippen staat. Dat een bedrijf dat zijn fietskoeriers correct als werknemers tewerkstelt, niet kapot mag worden geconcurreerd door platformen die dezelfde mensen onder een ander statuut laten werken, met minder sociale bescherming. En nu dreigt precies dat te gebeuren waarvoor we zo vaak hebben gewaarschuwd: een bedrijf dat kiest voor werknemers met sociale bescherming, wordt zelf richting minder bescherming geduwd omdat het anders niet kan concurreren. Dat is toch de omgekeerde wereld?

Jarenlang heb ik samen met de fietskoeriers en de vakbonden gestreden tegen de oneerlijke concurrentie in de sector. In juni werden de fiscale rulings die het P2P-statuut voor maaltijdbezorgers mogelijk maakten niet langer verlengd. Dat was een belangrijke stap om het speelveld eerlijker te maken. Maar daarmee is het probleem niet opgelost.

De Europese richtlijn over platformwerk moet uiterlijk op 2 december 2026 worden omgezet in Belgische wetgeving. Die richtlijn moet onder meer duidelijkheid brengen over de arbeidsrelatie van platformwerkers en misbruik van schijnzelfstandigheid tegengaan. Maar ondertussen blijft de omzetting aanslepen. En ook voor de P2P wordt niet één duidelijke beslissing genomen waarmee de erkenning van die platformen wordt inegtrokken. Neen, elk dossier van een fietskoerier wordt individueel beoordeeld. Dat is problematisch. Want achter elke juridische discussie staat een mens die gewoon wil werken.

Want de fietskoeriers zijn voor de zomer naar het parlement gekomen. Ik heb met hen gesproken. Naar hun verhalen geluisterd. Mensen die door weer en wind ons eten thuisbrengen. Mensen van wie het werk georganiseerd wordt door een app. Mensen die opdrachten krijgen, routes volgen en beoordeeld worden door een digitaal platform. Maar vooral: mensen die gewoon willen werken met dezelfde bescherming als andere werknemers.

Een arbeidsongeval is geen theoretisch risico als je de hele dag met eten op je rug op je fiets rijdt. . Wie valt, kan niet zomaar verder rijden. Wie gewond raakt, heeft geen boodschap aan een discussie over welk statuut op papier het beste uitkomt. Voor werknemers bestaat er een duidelijke arbeidsongevallenverzekering. De werkgever moet zijn werknemers daartegen verzekeren.

Precies daarom moeten we goed nadenken over wat we organiseren wanneer
mensen hetzelfde werk blijven doen, maar met minder bescherming.

Sociale bescherming mag geen concurrentienadeel zijn

Dat is voor mij de kern. We mogen nooit in een situatie terechtkomen waarin een onderneming die haar werknemers correct in dienst neemt, daardoor duurder wordt dan een concurrent die dezelfde arbeid organiseert via een goedkoper en minder beschermd statuut. Want dan zetten we bedrijven die het juiste proberen te doen
onder druk om óók hun bescherming af te bouwen.
Dat is geen vooruitgang. Dat is een race naar beneden. En daar worden uiteindelijk niet alleen de fietskoeriers het slachtoffer van. Ook andere werknemers kunnen daar de rekening voor betalen.

Daarom blijf ik aan de alarmbel trekken

Ik richt mij daarom opnieuw tot ministers David Clarinval en Jan Jambon. Zorg dat de Europese regels over platformwerk tijdig en degelijk worden omgezet. Maak komaf met constructies die leiden tot oneerlijke concurrentie en minder sociale bescherming. Sluit de achterpoortjes va de P2P langs waar fraude en uitbuiting
gebeurt. Zorg dat de regels voor iedereen duidelijk en afdwingbaar zijn. En vooral: zorg ervoor dat sociale bescherming nooit een concurrentienadeel wordt.

Ik zal opnieuw duwen. Opnieuw vragen. Opnieuw de verhalen van de fietskoeriers meenemen naar het parlement. Want ja, ik ben hier verschrikkelijk kwaad om. Maar kwaad zijn is voor mij geen reden om op te geven. Integendeel. Het is een reden om nog harder aan de alarmbel te trekken. De maaltijdkoeriers hebben al te lang gewacht.