Nieuws
LOKAAL: Wie niet zomaar ja zegt, is daarom nog geen dwarsligger...
Arno Aerden
Schepen ruimtelijke ordening en wonen, jeugd en kinderopvang, sociaalbeleid, gelijke kansen, juridische aangelegenhedenTuesday 17
November 2026 08:42
Wie vandaag de kranten openslaat of het nieuws volgt, krijgt bijna de indruk dat Vooruit als enige verantwoordelijk is voor het mislukken van de begrotingsonderhandelingen.
‘Rode boosdoeners’, ‘koppigheid’, ‘dwarsliggen’… De framing is niet min. En eerlijk gezegd stoort mij dat.
Want wie zelf verantwoordelijkheid neemt, weet dat het zo niet werkt.
Als je met vijf partijen bestuurt, moet je met vijf tot een akkoord komen. Niet met vier beslissen en verwachten dat de vijfde maar tekent.
Alle partijen moeten beseffen dat ze zonder haar coalitiepartner geen meerderheid hebben. Of je nu met twee, drie of vijf partijen bestuurt. ‘De grootste zijn’ of ‘de meerderheid binnen de meerderheid hebben’ is geen vrijgeleide om je eigen wil door te drukken. Een compromis betekent dat iedereen water bij de wijn doet.
Er zal bespaard moeten worden. De overheidsfinanciën staan er niet goed voor. En natuurlijk zal ook Vooruit toegevingen moeten doen. Dat is nu eenmaal de verantwoordelijkheid die bij besturen hoort.
Maar de vraag is niet alleen hoeveel we besparen. De vraag is vooral: wie betaalt de rekening?
En daar wringt het schoentje.
Want wat ligt er allemaal op tafel? Ingrijpen in de indexering van lonen en pensioenen. Besparen op de gezondheidszorg. Voorstellen om vakantiedagen of compensatiedagen te schrappen.
Dat zijn maatregelen die de gewone werkende man en vrouw, gepensioneerden en gezinnen rechtstreeks kunnen raken.
De verpleegkundige die elke dag klaarstaat voor anderen. De arbeider die in ploegen werkt. De alleenstaande ouder die de eindjes aan elkaar moet knopen. De gepensioneerde die na een leven lang werken zijn koopkracht wil behouden.
Vooruit wil net die mensen beschermen. Niet omdat zij nooit een inspanning zouden mogen leveren, maar omdat je niet altijd opnieuw bij dezelfde mensen kan aankloppen.
En nee, dat betekent niet dat we het geld dan maar moeten gaan halen bij de lokale bakker, fietsenmaker of de zelfstandige die keihard werkt om zijn zaak draaiende te houden. Ook zij zijn de ruggengraat van onze samenleving.
Het gaat over de écht grote vermogens. Over de superrijken die een veel grotere bijdrage kunnen leveren. Over uitzonderlijke fiscale voordelen en gunstregelingen, zoals die voor topvoetballers, waarvan je je terecht kunt afvragen of ze vandaag nog te verantwoorden zijn.
Vooruit vraagt dat ook daar fatsoenlijk naar gekeken wordt. Andere regeringspartijen vinden dat de begrotingsinspanning anders verdeeld moet worden.
Daarover mag en moet onderhandeld worden. Maar waarom wordt de ene keuze zo vanzelfsprekend gevonden en de andere voorgesteld als een onredelijke eis?
Wat mij vooral stoort, is dat die inhoudelijke discussie steeds vaker plaatsmaakt voor een zoektocht naar de schuldige. Want we kunnen het evengoed over de donkerblauwe voetbalclubeigenaar/schaduwpremier van over de taalgrens hebben. Of over de gloeilamp-etende partijvoorzitter.
Vier partijen vonden de voorliggende begrotingstabel blijkbaar aanvaardbaar. Vooruit niet. Dat is een feit. Maar vier partijen vormen nu eenmaal geen meerderheid zonder de vijfde. En bovendien waren ook de andere partijen nog niet met alle maatregelen akkoord.
Van de media mogen we toch verwachten dat ze verder kijken dan het politieke spel? Dat ze niet alleen vragen waarom Vooruit nee zegt, maar ook welke voorstellen de andere partijen niet willen aanpassen?
Kritisch zijn voor Vooruit? Uiteraard. Maar wees dan even kritisch voor iedereen.
Wie verantwoordelijkheid draagt, weet dat moeilijke financiële beslissingen overleg, wederzijds respect en toegevingen vragen. Soms moet je opnieuw rond de tafel gaan zitten, ook wanneer je dacht dat het akkoord binnen handbereik was.
Want uiteindelijk gaat het niet over wie vandaag politiek wint of verliest.
Het gaat over de mensen die morgen de rekening betalen.
En die verdienen een eerlijk akkoord. Geen politieke spelletjes of ongenuanceerde krantenkoppen.
Over de Auteur
Arno Aerden
Schepen ruimtelijke ordening en wonen, jeugd en kinderopvang, sociaalbeleid, gelijke kansen, juridische aangelegenhedenDeel dit artikel met je vrienden.