LOKAAL: Interview met federaal parlementslid Annick Lambrecht

Waarom Vooruit? 

‘Ik geloof in de basisstelling dat de wieg waarin je geboren wordt, niet mag bepalen wat je later wil of kan worden. Vooruit is een partij die voor iedereen kansen biedt maar ook plichten vraagt. Belangrijke thema’s voor mij zijn mobiliteit, koopkracht, onderwijs en gezondheid en gelukkig is dit hier voor iedereen toegankelijk en betaalbaar. Ook klimaat ligt me nauw aan het hart, maar het moet sociaal zijn. Je kan niet voor het klimaat kijken, als je niet sociaal bent. Klimaatbeleid moet haalbaar zijn voor iedereen, we moeten allemaal mee kunnen. Bijvoorbeeld financiële steun voor zij die zelf onvoldoende middelen hebben om hun woning te isoleren. Ik ben ervan overtuigd dat mensen die goed kunnen leven, er baat bij hebben dat anderen dit ook hebben. Dat is voor mij de basis van het socialisme.’ 

Kan je iets vertellen over jouw afgelegde weg, in de politiek? 

‘Ik had deze week nog studenten op bezoek in het parlement. Ik vertel hen dat je niet uit een politiek nest moet komen om aan politiek te doen. Mijn ouders werkten beiden voor het ministerie van Financiën en waren verbaasd toen ik voor een politieke carrière koos. Als master in de handelswetenschappen gaf ik tien jaar economische vakken in Howest. In de opleiding secretariaat begon ik iedere les met een half uur actualiteit. Ik heb het altijd belangrijk gevonden dat de studenten wisten wat er in de wereld gebeurt. Ze moesten hun ministers kennen en dit was zelfs een deel van het examen. Ik gaf heel graag les, maar ik doe nog net iets liever aan politiek. In 2007 werd ik schepen van Personeel en Sport ben en in de volgende legislatuur werd dit aangevuld met mobiliteit. In 2017 volgde ik Johan Vande Lanotte op als Federaal parlementslid, waarna de kiezer mij in 2019 in het Vlaamse parlement heeft gestemd. Nu ben ik opnieuw volksvertegenwoordiger in het federale parlement en tegelijkertijd blijf ik de connectie behouden met de Bruggelingen, via mijn functie als gemeenteraadsvoorzitter. Mijn engagement is gestart bij de verwondering, het opmerken van alles wat beter kon rondom mij. Politiek start aan de voordeur zoals men terecht opmerkt. Ik heb een hardnekkige wil om niet aan de zijkant te staan. Ik pak de punten aan en ik geef nooit op.’ 

Je bent volksvertegenwoordiger in het Federaal parlement, wat betekent dit voor jou? En hoe vertolk je daar de stem van de Bruggelingen? 

‘Het is heel belangrijk dat de Brugse afdeling een vertegenwoordiger heeft in Brussel. Dat ik daar kan optreden van zodra er iets is, dat onze stad aanbelangt. Maar ook de grote thema’s, zoals de maatregelen voor koopkracht, pensioenen, betaalbare gezondheid en verkeersveiligheid worden er vastgelegd. In die zin maakte ik onlangs een wetsvoorstel op, om het gebruik van e-steps veiliger te maken. Ik bleef strijden voor Alstom Brugge en nog altijd, nu het daar vandaag erg moeilijk gaat. Ik neem niet meer deel aan de Commissie Justitie, maar toch volg ik de overbevolking in de gevangenissen op en stel ik vragen over bijvoorbeeld de schimmel in ons gerechtsgebouw te Brugge.

Nu volg ik de commissie Buitenlandse betrekkingen op, met een maximale aandacht voor mensenrechten, vrouwenrechten, democratie en de conflicten in onder andere Soedan, Gaza en Congo, maar ook heel het Europese niveau. Uit deze werking blijkt dat als het onveilig is in het buitenland, dit ook voor ons heel slecht is. Het moet overal goed kunnen zijn, om te leven. Voor Soedan heb ik nu een resolutie gemaakt, met de vraag aan de regering om deze grote humanitaire ramp veel meer internationaal op de kaart te zetten, een wapenstop en diplomatie. Er zijn al duizenden mensen gedood, er heerst hongersnood en er zijn miljoenen mensen op de vlucht. We werkten ook een resolutie uit rond Gaza. Daar is er nood aan de erkenning van de genocide, het uitroepen van een onafhankelijke staat en de doorlating van humanitaire hulp. Daarom worden er ook economische sancties tegenover Israël genomen. Begrijp me niet verkeerd, wat Hamas op 7 oktober 2023 gedaan heeft, dat veroordeel ik ook ten zeerste. We leven in erg onstabiele tijden en de problemen stoppen niet bij een land of regio: in Congo gebeuren vreselijke dingen en Oekraïne komt ook dagelijks aan bod. In de hoorzittingen komen tragische feiten naar boven, die we dikwijls niet via de gewone media vernemen. Als verkiezingswaarnemer in andere staten, werk ik mee aan het onderzoeken van het eerlijke verloop van de verkiezingen, om zo de democratie te waarborgen.’ 

Iedereen in Brugge moet wel blind zijn, als ze niet zien hoe jij je inzet voor het thema mobiliteit. Waarom die drive, voor dit levensdomein? 

‘Het begon allemaal toen ik als jonge mama mijn kindjes naar school bracht. Door het rondfietsen, merkte ik zoveel gevaarlijke plekken op, dat ik ze op een lijstje schreef en ze ging aankaarten. Sommige situaties kunnen we ons niet meer inbeelden, zoals het feit dat er in de Rijselstraat in Sint-Michiels helemaal geen fietspaden waren. We hebben hiervoor actie gevoerd, tot er fietspaden kwamen. Het is op vele plaatsen niet alleen onveilig voor kinderen, maar ook voor ouderen. Omdat ik me zowel te voet, als met de fiets, auto; bus en trein verplaats, kan ik me goed inleven. Omdat niet iedereen in de binnenstad woont en over een wagen beschikt, moet er voldoende betaalbaar openbaar vervoer zijn voor iedereen. 

Kan je iets zeggen over de realisaties? 

‘Er is al veel werk gebeurd, als ik dan denk aan het eerste fietsplan van Brugge en minder druk en trager verkeer, zoals de zone dertig en extra zebrapaden. Alle studies bewijzen dat de ernst van de gevolgen van ongevallen toeneemt bij een hogere snelheid. Toen ik als schepen naar mijn kabinet fietste, zag ik onderweg minstens drie punten, die ik aan de diensten doorgaf, voor een directe aanpak. Het is volgens mij cruciaal om mobiliteitsbeleid niet achter je bureau te bedenken. Heel vaak zie je fouten in grote projecten, die in een studiebureau zijn uitgewerkt. Dit komt omdat men dit opstelt zonder het veld in te gaan, in de praktijk. Als je aan mobiliteit werkt, krijg je veel weerstand, want het is nooit goed voor iedereen. Bijvoorbeeld de fietsparkings, een voorstel dat ik jarenlang verdedigd heb. In eerste instantie was er geen animo om het te realiseren, maar toen ze er eenmaal waren, zagen zelfs de grootste tegenstanders de voordelen. Je wil je mooie fiets veilig in de binnenstad kunnen plaatsen, niet?’ 

Is de focus op mobiliteit gewijzigd? En wat zijn de prioriteiten nu? 

‘Naast een veilige weginfrastructuur, moeten we blijven aandacht besteden aan hoffelijkheid. Hiermee bedoel ik dat we iedere vorm van mobiliteit positief moeten benaderen. In de binnenstad is de nieuwe fietszone een belangrijke stap in het respecteren van de verschillende bewegingsstromen. We maken het veiliger voor iedereen, omdat we ons in een beperkte ruimte samen verplaatsen. En daarvoor vragen we inspanningen van alle mensen die zich in het verkeer bewegen, iedereen moet zich aan de regels houden. Het verkeer is een moeilijke dans, waarin we allemaal zelf onze verantwoordelijkheid in hebben. Een initiatief zoals de fietserszone is geen wondermiddel, maar het zorgt er wel voor dat we bewust nadenken over ons eigen gedrag in het verkeer. Wij zijn de zone zelf, wij kunnen het waarmaken.’ 

Het bestuursakkoord stadsbestuur Brugge 2025-2030. Naast mobiliteit, welke andere acties staan bovenaan je lijstje? 

‘Helemaal bovenaan staat het lokaal sociaal beleid. We moeten ons verder inzetten om Brugge om mensen te laten draaien. Het sociaal beleid werkt, maar uit het veld blijkt dat de noden niet verminderen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de daklozenproblematiek. De sociale actoren en de stad slaan de handen in elkaar en dat zorgt voor een gerichte aanpak. De volgende prioriteit is een propere stad, want dit zorgt voor orde en veiligheid en het maakt de stad leefbaar. De bereikbaarheid van de politie speelt hierbij een belangrijke rol en niet in het minst de wijkagenten. Zij kennen de mensen goed en ze zijn heel aanspreekbaar.’ 

Wat vind je van de toenemende polarisatie in onze samenleving en hoe kunnen we hier volgens jou het best mee omgaan? 

‘Hoffelijkheid en verdraagzaamheid zijn onze individuele verantwoordelijkheden. Om samen te leven met velen, dienen we allemaal ons best te doen. Dit betekent minder egoïsme. Concreet zie ik dit als burgers zich verzetten tegen veranderingen. Bijvoorbeeld de komst van een sociaal woonproject in je buurt: in plaats van je er zelf ziek in te maken, kan je proberen de positieve elementen te zien. Ikzelf kaart egoïsme aan door samen met anderen te zoeken naar een consensus. Ik zie de polarisatie in de maatschappij en nog meer op de sociale media. Heel wat filmpjes geven een foutieve inhoud weer. Het zet mensen op tegen elkaar, in plaats van hen samen te brengen. Als het beleid wordt aangevallen met foute argumenten en gegevens, dan moeten wij reageren door de juiste cijfers te bieden. Door de hand in eigen boezem te steken kunnen we de extreme partijen counteren. Een land met een extremist aan de macht, is er nog nooit op vooruitgegaan.’ 

Waarom ben jij de geknipte voorzitter van de gemeenteraad? Wil je ons je geheim vertellen? 

‘Ik ben de bewaarder van de tijd en ik ben de voorzitter van iedereen.’ Annick lacht. 

‘Het is geen geheim dat ik niet tegen tijdsverspilling kan, ik wil dat de mensen to the point blijven. Het begint met stipt te beginnen en duidelijke afspraken te maken. Als er een moeilijk debat is, spreek ik met de fractieleiders op voorhand af hoeveel tijd we zullen geven voor de debatten. Dan kiezen we bijvoorbeeld voor tien minuten en dan wijk ik daar ook niet van af. Wanneer ze dit wel proberen, dan wijs ik op het wederzijds respect, want als ze meer tijd nemen is dit ten koste van iedereen. Als ik heel eerlijk ben, klaagt iedereen dat ze te weinig tijd hebben. Het tweede belangrijke element is het respect dat ik uitdraag voor iedereen, in welke functie en van welke partij dan ook. Ik voel dat dit bijdraagt tot collegialiteit en dat iedereen mij hiervoor waardeert en dat geeft mij heel veel energie. Mijn toverformule bestaat uit het controleren van de volgende elementen: stiptheid, duidelijke regels, mijn eigen ervaring in de lokale politiek en het feit ik dit heel graag doe.’ 

Welke persoonlijke competenties helpen je, om je mandaat uit te voeren? En wat is jouw werkpunt? 

‘Ik ben gedreven en koppig en ik laat nooit los. Natuurlijk kan ik compromissen sluiten, maar als ik vind dat iets onrechtvaardig is, kan ik dat er niet bij laten. Mijn werkpunt is om meer geduld te hebben. Ik ben altijd bezig en ik heb altijd tijd tekort. Het positieve van er altijd de vaart in te houden, is dat er zo nog tijd vrij is voor mezelf en dit lijkt me heel gezond.’ 

Collega Joke Knockaert heeft een vraag voor je: ‘Wat is jouw levensmotto?’ 

‘Het wordt altijd avond. Mijn mama zei dit altijd. Ook al gaat het heel slecht, het wordt altijd avond. Dit geeft me heel veel steun.’ De stilte valt even neer. 

‘Wat er ook gebeurt, we komen altijd terug op de essentie van het leven. Er komt altijd een moment waar we de balans opmaken, opnieuw lichtpuntjes vinden en verdergaan.’ 

Burgerinspraak lijkt heel belangrijk. Hoe kan je tegemoetkomen aan de kritiek dat politiek verantwoordelijken te weinig luisteren naar burgers? 

‘Door altijd bereikbaar te zijn en dat zijn we ook. Ik luister en ik geef altijd een antwoord. Een regel voor mij is wel dat het beleefd en respectvol moet gebeuren. Als politici moeten we altijd bereikbaar zijn, zeker op straat. Iedereen die mij contacteert, ontvangt altijd een antwoord. Mensen reageren dikwijls grof op de sociale media. Ik heb daar mijn eigen aanpak voor: ik stuur die persoon meestal een berichtje. Bijna altijd resulteert dit in een gesprek, waar de toon compleet anders is. Ik haal er zelfs heel dikwijls interessante feedback uit en ik neem deze steeds mee.’ 

Heb jij een vraag voor Mathijs Goderis, schepen van stadsontwikkeling en ruimtelijke planning? 

‘Wat is jouw formule om het goede evenwicht te bewaren tussen je werk en je privéleven?’ 

👉 Interview en tekst door Jonathan Jetten 

• Facebook
• Instagram
• LinkedIn 

Ga naar Vooruit Brugge