Wanneer het sneeuwt wil je toch ook veilig de baan op en niet met een gebroken been thuis komen? Tijdens de winterprik van de afgelopen dagen ligt Halle bedolven onder de sneeuw. Een aantal zijn straten moeilijk bereikbaar, ondanks het feit dat een goed georganiseerd strooiteam zijn best doet om zoveel mogelijk te strooien. Zo werd het stationsplein van Lembeek opnieuw niet gestrooid. Reeds op de gemeenteraad van februari 2025 kaartte gemeenteraadslid Mathias Pierquin (Vooruit) het probleem van het Lembeekse stationsplein al aan.

Read more

Studeren in het stadhuis? Vanaf nu kan je als student zelfs blokken in de gemeenteraadszaal!

Read more

Leer onze wijkambassadeurs kennen en bouw samen met hen aan een wijk waar het goed leven en beleven is.

Vooruit in de regering heeft de koopkracht het best beschermd van heel Europa. Toch voelen mensen dat de prijzen in de winkelkar steeds duurder worden. Jaar na jaar duwt de inflatie de voedselprijzen omhoog, maar het bedrag van je maaltijdcheque is al 9 jaar niet meer aangepast. Het wetsvoorstel van Kamerlid Anja Vanrobaeys (Vooruit) wil de maaltijdcheque dit jaar verhogen: “Als de winkelkar duurder wordt, moeten je maaltijdcheques mee omhoog.”

 

De waarde van een maaltijdcheque is vastgelegd in een Koninklijk Besluit. Sinds 2015 is de maximale tussenkomst van de werkgevers beperkt tot € 6,91 per maaltijdcheque. Dit bedrag werd 9 jaar lang niet aangepast. Ondertussen stijgen de prijzen in de winkel fors, vooral voor basisproducten zoals aardappelen (17,1%), vis (31,8%) en olijfolie (23,7%). En dit zijn enkel nog maar de prijsstijgingen van het voorbije jaar. Het wetsvoorstel van Kamerlid Vanrobaeys (Vooruit) wil dit jaar nog de maaltijdcheques verhogen naar € 8,87. We verhogen de maximale tussenkomst van de werkgever naar €7,78 en maken de stijging permanent. Het voorstel voorziet bovendien in een mechanisme waarbij we de maaltijdcheques in de toekomst indexeren. Zo zal in de toekomst de waarde van je maaltijdcheque automatisch mee stijgen met de prijzen. Dit is ook goed voor de binnenlandse consumptie en dus onze eigen winkels, want we zien steeds vaker dat Belgen vlak over de grens aankopen gaan doen.

 

De Nationale Bank geeft in haar advies aan dat "de voorgestelde verhoging van de maximale werkgeversbijdrage in de maaltijdcheque in deze huidige economische context te begrijpen is. De laatste verhoging dateert immers van 2016 terwijl de inflatie in 2021-2022 recordcijfers bereikte. De koopkracht van een individuele maaltijdcheque is er met andere woorden op achteruit gegaan." Eén op de drie bedrijven zou zelfs bereid zijn om maaltijdcheques tot € 12 te betalen (bron). MR wil zelfs verhogen tot € 15 in hun verkiezingsprogramma. We hopen dus dat andere partijen dit voorstel snel meestemmen in plaats van enkel een opbod voor de verkiezingen. 

Vanrobaeys: “Het is logisch dat maaltijdcheques aangepast worden aan de stijgende voedselprijzen. Met deze aanpassing geven we een duidelijk signaal aan de sociale partners en maken we werken lonender. De koopkracht van een grote groep werkenden kan hiermee tot 200 euro per jaar stijgen. Bovendien zijn hogere maaltijdcheques goed voor onze bedrijven. Nu winkelen Belgen vaak in Nederland of Frankrijk omdat het daar goedkoper is. Een maaltijdcheque kan je alleen uitgeven in Belgische winkels, dus ook onze economie profiteert hiervan.”

Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys roept in een voorstel de federale regering op om een geïntegreerde databank te voorzien waarin de RVA, de regionale arbeidsbemiddelingsdiensten en de OCMW’s informatie kunnen uitwisselen. Daarnaast vraagt ze ook een oplossing van minister Clarinval voor wie erkend is als niet-toeleidbaar werkzoekende. De beperking van de werkloosheid in de tijd, die ingaat vanaf 1 januari 2026, zal de druk op diensten en sociaal werkers verhogen. Met verschillende maatregelen wil Vanrobaeys sociaal werkers hierin bijstaan en kwetsbare mensen helpen. “Deze regering wil meer mensen aan het werk helpen. Maar dan moet ook alles op alles gezet worden om mensen, met een afstand tot de arbeidsmarkt, te begeleiden en kwetsbare mensen te helpen”, stelt federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys. “Met de oprichting van een gezamenlijke databank kunnen we de werklast van sociaal werkers structureel verminderen. Zodat zij hun job deftig kunnen doen en ook de tijd krijgen om mensen te begeleiden en trajecten op te starten. Vooruit laat al deze mensen en onze sociaal werkers niet los.”

 

De beperking van de werkloosheid in de tijd gaat in op 1 januari 2026. Wie langer dan 20 jaar werkloos is, zal vanaf dan z’n uitkering verliezen. Dat aantal wordt geschat op 13.609 mensen. In de maanden nadien volgen andere langdurig werklozen. Ook wie erkend is als niet-toeleidbaar werkzoekende (mensen die kampen met cognitieve,  psychologische, medische en sociale uitdagingen die werken onmogelijk maken) zal hierdoor geraakt worden. Een deel van hen ontving een inschakelingsuitkering en zal doorstromen naar een beschermingsuitkering. Een ander deel van hen dat, ondanks uitdagingen, toch probeerde te werken en dus geen inschakelingsuitkering ontving, valt nu tussen de mazen van het net. Ook zij moeten zekerheid en begeleiding krijgen naar aangepast werk.

 

Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys  roept daarom in een voorstel de federale regering op om een geïntegreerde databank te voorzien waarin de RVA, de regionale arbeidsbemiddelingsdiensten en de OCMW’s informatie met elkaar kunnen uitwisselen. Daarnaast wil ze ook de functie van maatschappelijk werker toegankelijk maken voor meer relevante opleidingen, om personeelstekorten aan te pakken.

 

“Deze regering wil meer mensen aan het werk helpen. Werk is meer dan een inkomen, dat is menselijke waardigheid, sociale binding en veerkracht – iets wat iedere werkzoekende verdient. Maar dan moet ook alles op alles gezet worden om mensen, met een afstand tot de arbeidsmarkt, te begeleiden en kwetsbare mensen te helpen”, stelt federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys. “Dat is niet alleen belangrijk voor die mensen, maar ook voor alle sociaal werkers. Zij krijgen vanaf januari wellicht heel wat aanvragen te verwerken. Daarom vraagt Vooruit een duidelijk signaal van deze regering en minister Clarinval. Met de oprichting van een gezamenlijke databank kunnen we de werklast van sociaal werkers structureel verminderen. Zodat zij hun job deftig kunnen doen en ook de tijd krijgen om mensen te begeleiden en trajecten op te starten. Vooruit laat al deze mensen en onze sociaal werkers niet los.”

 

Dankzij Vooruit zal er binnenkort al 26 miljoen euro verdeeld worden over alle OCMW’s om extra maatschappelijk werkers te kunnen aantrekken, zo werd beslist in het begrotingsakkoord. Dat bedrag blijft bovendien de komende jaren stijgen, tot ongeveer 1,3 miljard euro in totaal (300 miljoen euro in 2026-2027, 302, 3 miljoen euro in 2028 en 342,6 miljoen euro in 2029). Daarnaast zijn er ook voor de sociale economie en maatwerk extra middelen voorzien in de begroting: structureel 50 miljoen euro vanaf 2026.

Vooruit Kortenberg reageert ontgoocheld op de beslissing van het gemeentebestuur om het burgerinitiatief voor een regenboogzebrapad niet eens inhoudelijk te behandelen. Het bestuur beroept zich op het reglement burgerinitiatieven, maar gebruikt dat volgens Vooruit als een filter om ongewenste voorstellen vooraf te blokkeren. Het gemeentebestuur beroept zich op artikel 5.2 van het reglement burgerinitiatieven, dat stelt dat een initiatief niet in aanmerking komt voor ondersteuning wanneer het “plannen van het lokale bestuur doorkruist”. Vooruit Kortenberg noemt deze bepaling problematisch en eist dat ze uit het reglement wordt geschrapt.

 

Read more

Minderjarige fietskoeriers of mensen zonder papieren die amper beschermd zijn en toch de baan op gaan om maaltijden te bezorgen: het is al jaren een courante praktijk. Ondanks gerechtelijke uitspraken, blijft de minister van Financiën vasthouden aan rulings die toestaan dat fietskoeriers werken onder een P2P-statuut, een fiscaal voordelige regeling die in het leven geroepen werd voor vriendendiensten. Anja Vanrobaeys, federaal parlementslid voor Vooruit, blijft pleiten voor eerlijke lonen en volwaardige sociale bescherming voor fietskoeriers en andere platformmedewerkers. Haar resolutie werd vandaag goedgekeurd in de commissie Financiën. “Deze resolutie is een duidelijke oproep aan de minister van Financiën om de misbruiken aan te pakken. Niemand in dit land mag uitgebuit worden, ook fietskoeriers niet. We blijven vechten voor eerlijke lonen en volwaardige sociale bescherming voor fietskoeriers”, aldus Vanrobaeys.

 

Wie eten bestelt via Deliveroo of Uber Eats, beseft wellicht niet wie dat eten bezorgt en onder welke werkomstandigheden. Meer dan 85% van de fietskoeriers werkt immers onder een P2P- statuut (peer-to-peer), een belastingregeling voor de diensten die een particulier, buiten het kader van zijn beroepswerkzaamheid, aan een andere particulier levert door tussenkomst van een erkend elektronisch platform. Deze regeling werd uitgewerkt als een soort vergoeding voor klusjes of diensten tussen particulieren. Wie onder dit statuut valt, is dan ook vrijgesteld van de sociale bijdragen voor zelfstandigen indien men in totaal 7.460 euro op jaarbasis verdient bij de verschillende deelplatformen. Men betaalt op dit bedrag ook beperkt belastingen.

 

De Arbeidsrechtbank van Brussel oordeelde op 8 december 2021 al in de zaak Deliveroo dat dit P2P-statuut niet van toepassing kan zijn op fietskoeriers. Het Arbeidshof van Brussel bevestigde die zienswijze op 21 december 2023 en concludeerde dat de fietskoeriers werknemers zijn. Toch beslist de FOD Financiën eind september 2019 via rulings dat fietskoeriers wel onder het P2P-statuut mogen blijven werken als de voorwaarden strikt nageleefd worden.  

 

Tot op vandaag en ondanks de gerechtelijke uitspraken, blijft de FOD Financiën vasthouden aan die beslissing. Door deze wettelijke stilstand is er ook op het terrein nog steeds niets veranderd. De meeste fietskoeriers blijven verder werken onder het P2P-statuut, terwijl dat statuut juridisch niet van toepassing is. Met alle gevolgen en misbruiken van dien. De multinationals voeren geen controle op identiteitsfraude, en het gebruik van nepaccounts om geen belastingen en geen sociale zekerheidsbijdragen te behalen. In de zomer van 2024 berichtten verschillende kranten nog over het gebruik van valse accounts.

Anja Vanrobaeys, federaal parlementslid voor Vooruit, blijft vechten voor eerlijke lonen en volwaardige sociale bescherming voor fietskoeriers en diende er een resolutie over in. In haar resolutie roept Vanrobaeys de minister van Financiën op om een einde te maken aan de huidige onwettige situatie door de rulings te herbekijken, in te trekken en niet te verlengen. En door doorgedreven controles uit te voeren op misbruik via het P2P-statuut. Daarnaast moeten, volgens Vanrobaeys, platformmedewerkers geïnformeerd worden over hun rechten en plichten, moet er een meldpunt komen waar zij misbruik kunnen melden en moet de huidige regelgeving beter op elkaar afgestemd worden zodat ook fietskoeriers op volwaardige sociale bescherming kunnen rekenen. Vanrobaeys roept de minister ook op om de erkenningsprocedure van deelplatformen te herzien, zodat wantoestanden in de toekomst vermeden kunnen worden. 

“Minderjarige fietskoeriers of mensen zonder papieren die amper beschermd zijn en toch de baan op gaan om maaltijden te bezorgen: het is al jaren een courante praktijk. Deze resolutie is daarom een duidelijke oproep aan de minister van Financiën om de misbruiken aan te pakken”, stelt Vanrobaeys. “Want platformen die wél werk willen bieden aan eerlijke voorwaarden, gaan onderuit door oneerlijke concurrentie. En intussen maken multinationals winst op de kap van fietskoeriers, die zonder eerlijk loon en zonder sociale bescherming verder ploeteren. Niemand in dit land mag uitgebuit worden, ook fietskoeriers niet. Vooruit dwingt via het parlement de rechtspraak af. We blijven vechten voor eerlijke lonen en volwaardige sociale bescherming voor fietskoeriers.”

Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys dient een wetsvoorstel in om startende architecten beter te beschermen. Jonge architecten zijn vandaag de dupe van een race to the bottom in de sector. Ze worden vaak gedwongen te werken als zelfstandige, hoewel ze maar één ‘klant’ hebben, namelijk hun architectenbureau. En ze werken aan een vergoeding die lager ligt dan het minimumloon. Die vergoeding is de norm die de Orde van Architecten hanteert. “Het is voor jonge architecten pompen of verzuipen. Zij werken tegen een hongerloon en hun koopkracht staat onder druk. “Dat moet anders”, stelt Vanrobaeys. “Met dit voorstel willen we jonge architecten beter beschermen. Zij hebben recht op een deftig loon en sociale bescherming.” De commissie Sociale Zaken zal zich daarom volgende week, tijdens hoorzittingen, buigen over de werkomstandigheden van startende architecten. Ook Belgian Architectural workers United (BAU) zal daar getuigen. In aanloop naar die hoorzittingen, spraken we, in samenwerking met BAU, al verschillende jonge architecten die de moed vonden om over hun situatie te getuigen. We spraken 5 vrouwen en 1 man. Allemaal twijfelen ze om de architectuur te verlaten, één van hen zette die stap al intussen. Ook deze getuigen bevestigen dus de studie die werd uitgevoerd door de KULeuven, in opdracht van de Orde van Architecten. 

 

Jonge architecten moeten na hun opleiding een verplichte stage doen van twee jaar voor ze worden ingeschreven op de tabel van de Orde van Architecten, als ‘architect’. De Orde van Architecten geeft daarbij een richtlijn van minimumlonen die architectenbureaus kunnen hanteren, maar in de praktijk is dit minimumloon ook na de stage de norm voor startende architecten. Het minimumloon voor een beginner bedraagt zo 14,16 euro bruto per uur, vergeleken met een voltijds bediendeprofiel komt dit ver onder het minimumloon uit. De stage maakt geen deel uit van hun opleiding. Daardoor hebben jonge architecten geen studentenstatuut, maar, worden ze in het statuut van zelfstandige gedwongen. 

 

Na hun stage werken de meeste architecten verder als zelfstandige, hoewel ze meestal maar één “klant” hebben, namelijk het architectenbureau waar ze voltijds werken. Jonge architecten hebben bovendien geen vakbond, geen index of cao’s die hen beschermen. Ze moeten een eigen boekhouder zoeken en zichzelf verzekeren. De lage lonen en het gebrek aan sociale bescherming zorgen dan ook voor een grote uitstroom bij startende architecten. Architectenbureaus die wél sociale rechten respecteren, worden weggeconcurreerd. 

 

Onze buurlanden bewijzen dat het anders kan. In Nederland, Frankrijk en Duitsland werken de meeste architecten als bediende. Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys dient daarom een wetsvoorstel in om jonge architecten beter te beschermen, door ook voor de architectuur een wettelijk vermoeden van schijnzelfstandigheid in te voeren.

 

“Het is voor jonge architecten pompen of verzuipen. Zij werken tegen een hongerloon en hun koopkracht staat onder druk. Dat moet anders”, stelt Vanrobaeys. “Want heel wat architecten, met een passie voor hun beroep, verlaten vandaag noodgedwongen de sector. Ze komen simpelweg niet meer rond. Met dit voorstel willen we jonge architecten beter beschermen. Zij hebben recht op een deftig loon en sociale bescherming.”

 

De commissie Sociale Zaken zal zich volgende week, tijdens hoorzittingen, buigen over de werkomstandigheden van startende architecten. Al jaren verschijnt de ene na de andere open brief in de kranten. Jonge architecten organiseren zich, denk maar aan de Belgian Architectural workers United ofwel BAU, en trekken aan de alarmbel. Ook zij zullen getuigen in de commissie Sociale Zaken over hun werkomstandigheden. 

 

In aanloop naar die hoorzittingen, spraken we, in samenwerking met BAU, al verschillende jonge architecten. Opvallend daarbij: we spraken in totaal 6 jonge architecten of ex-architecten tussen de 25 en 35 jaar. Vijf daarvan waren vrouwen, er was slechts 1 man. Allemaal wensen zij enkel anoniem te getuigen, uit angst om hun job te verliezen en zonder inkomen te vallen. Zelfs wie de sector al verliet, is bang voor repercussies en wenst anoniem te blijven. Daarom maken we hieronder gebruik van schuilnamen. Nog opvallend: allemaal twijfelen ze om de architectuur te verlaten, één van hen zette die stap al intussen. Ook deze getuigen bevestigen dus de studie die werd uitgevoerd door de KULeuven, in opdracht van de Orde van Architecten. Net als de bevraging die werd uitgevoerd door Netwerk Architecten Vlaanderen (NAV). 

 

Luna, 26 jaar, verdient momenteel 25 euro bruto per uur. “De stagelonen worden normaal elk jaar geïndexeerd door de Orde van Architecten, maar mijn bureau volgt die indexering niet. Normaal had ik ook na de stage een loonsprong moeten maken, maar dat werd 0,90 eurocent bruto. Peanuts dus. Dat zorgt ervoor dat het financieel heel erg krap wordt. Ik heb een lening lopen voor ons huis. Ik heb die lening enkel gekregen, omdat ik een partner heb met een deftig loon en omdat de bank dacht dat het bruto bedrag op mijn rekening mijn netto loon was. Ik heb daar niets van gezegd toen, want ik had anders nooit een huis kunnen kopen. Netto schommel ik rond de 1.500 à 1.600 euro. Na mijn maandelijkse afbetaling voor mijn lening en mijn vaste kosten, is het geld gewoon op. Ik zet niets opzij en vakantie zit er gewoon niet in. Ik was onlangs ziek en kreeg van de huisarts een ziektebriefje voor 5 dagen, maar ben gewoon ziek gaan werken. Ik kan me dat niet permitteren.” 

 

Sanne, 30 jaar, werkt 45 à 50 uur per week, aan 28 euro bruto per uur. “Loon is thuis vaak een discussiepunt. Mijn partner verdient 1,5x meer dan ik. Ik moet heel veel dingen laten, gewoon omdat het financieel niet mogelijk is. Mijn vriend gaat bijvoorbeeld vaak op weekend met zijn vrienden, dat zit er voor mij gewoon niet in. Gelukkig kunnen mijn ouders mij ondersteunen: ik kreeg hun oude auto en zij helpen mij ook nog steeds bij andere grote aankopen. Ik heb bijvoorbeeld ook een lening bij mijn ouders lopen voor mijn huis. Maar dat financiële plaatje, ik maak me daar zorgen om. Dit is niet vol te houden, ik zie mezelf dit niet doen voor de rest van mijn leven. Dus ik zal, vrees ik, een andere job moeten zoeken. Ik hoop binnen de architectuur, maar misschien kan het niet anders en zal ook ik de sector moeten verlaten.”

 

Julie, 30 jaar, zag het afgelopen jaar hoe bijna al haar vrouwelijke collega’s de job verlieten. Zelf is ze al bijna 5 jaar aan de slag, bij verschillende architectenbureaus, maar nu twijfelt ze ook. “Er is geen vangnet als het fout loopt. Dat boezemt mij angst in. Ik heb een kinderwens, maar dat is momenteel financieel niet mogelijk. En wat als er dan iets misloopt en je nog langer out bent? Bij ons bureau is het duidelijk dat vooral mannen de job lang kunnen volhouden, omdat ze een vrouw hebben die werkt in een andere sector en die dat opvangt. Dat doet mij twijfelen. Het is een heel mooi beroep en dat gaat voor een paar jaar, maar daarna wil je meer. Ik ken niemand die goed verdient als architect in schijnzelfstandigheid. De Orde zei dan tegen ons, tijdens onze stage, dat we zelf op tafel moeten kloppen. Maar zij zouden ons moeten helpen en beschermen.”

 

Eva, 29 jaar, stapte teleurgesteld uit de sector. “Schijnzelfstandigheid is een algemeen geweten probleem in de architectuur. En toch trok er jarenlang niemand z’n mond open. Dat lijkt nu eindelijk wat te veranderen. Tijdens mijn stage klopte ik heel veel uren en verdiende ik 12 euro bruto per uur, als zelfstandige. Ik hield daar dus zo’n 6 euro per uur van over. Je kan daar je huur nog niet van betalen. En dus doe je meer en meer uren om toch maar iets over te houden. Ik vond dat super denigrerend. Het is dan ook heel frustrerend om te zien hoe vrienden van je een auto kopen, een huis, aan kinderen starten… Jonge architecten komen niet rond, zonder steun van hun ouders. Ik hou van architectuur, maar mijn ambitie ligt verder. Ik wil bijdragen aan een mooie wereld rondom ons, maar ben mijn geloof kwijtgeraakt dat dat voor mij binnen de architectuur kan.”

 

Ruth, 33 jaar, geeft zelf al lachend aan dat ze één van de moedige vrouwen is die doorzet binnen de architectuur. Na een slechte ervaring in een vorig kantoor, ondervond ze zelf hoe het financieel al snel helemaal fout kan gaan. “De reserves van het kantoor waren helemaal op. Zij moesten mij achterstallige betalingen, die opliepen tot 25.000 euro. Dan is het enorm confronterend om vast te stellen dat je in een sector werkt die je allesbehalve ondersteunt wanneer het fout gaat. Ik zocht zelf een veiligere werkomgeving op, maar financieel is het nog steeds heel moeilijk”, geeft ze toe. “Ik zit nu al 10 jaar in de architectuur en blijf verbaasd over hoeveel verantwoordelijkheid je draagt en hoe weinig je daarvoor in ruil krijgt. Ik werk heel graag, maar ook enorm veel. Daardoor is er weinig tijd voor andere dingen. En tegelijk betert het ook niet financieel. Als alleenstaande is dat niet altijd evident. En dat doet mij nu ook twijfelen: er moet iets veranderen of ik stop binnen dit en vijf jaar, denk ik. Ook bij vrienden merk ik dat. Deze leeftijd is een kantelpunt voor veel mensen, want na al die jaren en alle opofferingen verdien je gewoon nog steeds heel weinig.”

 

Tom, 25 jaar, zit momenteel in de helft van zijn stage. Toen hij langsging bij het ondernemingsloket, reageerde de bediende geschokt: "Dat is eigenlijk schijnzelfstandigheid, wat jij doet.” Maar na navraag bij haar baas kon Tom toch ingeschreven worden. Voor de sector van architecten zou er een uitzondering gelden, werd hem gezegd. “Ik doe dit werk enorm graag, maar financieel is het scharrelen en bijklussen als je tijd hebt. Mijn eerste jaar huur is betaald door mijn ouders. Voor mijn belastingen heb ik momenteel een afbetalingsplan lopen. En ik wil eigenlijk een auto kopen, via een lening bij de bank, maar durf gewoon niet langs te gaan. Die gaan mij uitlachen in mijn gezicht, denk ik. Ik wil er niet van wakker liggen, maar dat gaat niet anders. De enige optie is eigenlijk meer uren kloppen of er na het werk nog iets bijnemen. Daarvoor heb je dan 5 jaar gestudeerd en een master behaald… Ik heb mezelf daarom een deadline opgelegd. Na mijn stage wil ik mijn situatie evalueren voor mezelf en een keuze maken. In andere sectoren kan ik €2.500 netto verdienen, met extralegale voordelen. Daar kan ik nu alleen maar van dromen.” 

 

“Deze getuigenissen spreken voor zich”, reageert Anja Vanrobaeys. “De schijnzelfstandigheid en uitbuiting in de architectuursector is alom tegenwoordig en algemeen geweten. Dit wetsvoorstel is een eerste en belangrijke stap om verandering teweeg te brengen in de sector. Voor al die jonge, ambitieuze architecten, die vol passie keihard werken. Ook zij verdienen een goed loon én bescherming. Vooruit zal daarvoor blijven strijden.”

De stad blijft investeren in internationale solidariteit. Het gaat over projecten in 16 verschillende landen. Via deze projecten helpt Antwerpen de lokale bevolking onder andere in gezondheidszorg, duurzame landbouw en economische versterking van kwetsbare doelgroepen. "Deze projecten in het Zuiden zetten in op dezelfde uitdagingen waar ook wij als stad dagelijks op inzetten", aldus schepen voor Gelijke Kansen en Internationale Solidariteit Lien Van de Kelder.

Read more