Sneller vast contract voor interimmers

Werkgevers die een uitzendkracht vandaag een vast contract willen aanbieden, moeten een hoge schadevergoeding betalen aan het uitzendkantoor. Dit zorgt ervoor dat veel mensen van interimcontract naar interimcontract leven. En dat terwijl werkgevers momenteel, gezien de krapte op de arbeidsmarkt, juist voortdurend op zoek zijn naar gemotiveerde en ervaren werkkrachten. Zo getuigen ook Koen en Inge, directieleden van woonzorgcentra. Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys wil daarom beperkingen opnemen in de wet voor het gebruik van zo’n niet-afwervingsbeding. “Uitzendarbeid moet een springplank zijn naar duurzame tewerkstelling. Dit is een absurde situatie. Wanneer werkgevers een interimkracht een vast contract willen geven, moet dit zo eenvoudig en zo snel mogelijk kunnen. En ook mensen die werken in de interimsector moeten meer zekerheid krijgen. Daar zorgen we voor met dit wetsvoorstel, een echte  win-win voor werkgevers en voor wie elke dag keihard werkt.”

Wie vandaag als interim aan de slag is en de overstap wil maken naar een vast contract, wordt belemmerd door de huidige wetgeving. In het contract tussen het uitzendkantoor en de gebruiker zal er immers vaak een niet-afwervingsbeding zijn opgenomen. Dat betekent dat de gebruiker een hoge schadevergoeding moet betalen aan het uitzendkantoor wanneer hij de uitzendkracht in dienst neemt voor de afloop van de overeengekomen termijn. 

In de praktijk vormen deze clausules een beperking voor werkgevers én uitzendkrachten. Gezien de krapte op de arbeidsmarkt zijn werkgevers op zoek naar ervaren werkkrachten, maar uit vrees voor een hoge schadevergoeding, durven ze de uitzendkracht niet eerder vast in dienst te nemen. Wie werkt via een interim loopt zo dan weer de kans mis op een vaste job met betere arbeidsvoorwaarden. 

Koen De Smet was directeur van een woonzorgcentrum in Maarkedal, Oost-Vlaanderen. Ook hij kreeg verschillende keren te maken met hoge schadevergoedingen toen hij een uitzendkracht wilde aanwerven. “Iemand bij ons in de streek werkte op interimbasis in het woonzorgcentrum. Toen we haar vast in dienst wilden nemen, moesten we een schadevergoeding betalen van 25.000 euro. Dat is onbetaalbaar. Woonzorgcentra hebben vaak geen grote reserve en ze krijgen ook subsidies. Dat betekent dus dat uitzendkantoren zich verrijken op de kap van de gemeenschap en ten koste van de dagprijs die bewoners moeten betalen. En ook wie werkt als interim is op die manier met handen en voeten gebonden.”

Ook voor Inge Bultinck, directeur bij woonzorggroep GVO, is het probleem herkenbaar. “Er is een enorme krapte op de arbeidsmarkt. Het is niet makkelijk om zorgkundigen en verpleegkundigen te vinden. En dus zijn uitzendkantoren een belangrijke partner. Maar het gebruik van niet-afwervingsbedingen, in combinatie met hoge schadevergoedingen, voelt niet evenwichtig. Zo worden kansen ontnomen van uitzendkrachten die graag bij ons willen starten. Door de voorwaarden voor een niet-afwervingsbeding te verscherpen en de schadevergoeding te beperken, geven we mensen sneller zekerheid en kunnen we gemotiveerde mensen ook makkelijker vast in dienst nemen. Dat is goed voor onze zorg én voor bewoners.” 

Het wetsvoorstel van federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys wil daarom, in navolging van een Europese richtlijn, bijkomende voorwaarden opnemen in de wet voor het gebruik van een niet-afwervingsbeding. Zo kan een niet-afwervingsbeding enkel opgenomen worden bij contracten voor uitzendarbeid met een duurtijd van minstens een maand. En ook de geldigheid van het niet-afwervingsbeding wordt beperkt in de tijd: het mag de duurtijd van de overeenkomst niet overschrijden en maximum twee maanden bedragen. De schadevergoeding wordt bovendien pro rata verminderd, in functie van de verstreken tewerkstelling. 

Federaal Vooruit parlementslid Anja Vanrobaeys: “Uitzendarbeid moet een springplank zijn naar duurzame tewerkstelling. En toch moeten werkgevers vandaag een hoge vergoeding betalen aan het uitzendkantoor als ze een uitzendkracht vast in dienst willen nemen. Daardoor leven steeds meer  mensen van interimcontract naar interimcontract. Hoe hard je ook je best doet, de wetgeving verhindert dat je vast aangenomen wordt. Dat leidt tot frustratie en grote onzekerheid. Tegelijk zijn werkgevers, gezien de krapte op de arbeidsmarkt, continu op zoek naar gemotiveerde en ervaren werkkrachten. Dit is een absurde situatie. Wanneer werkgevers een interimkracht een vast contract willen geven, moet dit zo eenvoudig en zo snel mogelijk kunnen. En ook mensen die werken in de interimsector moeten meer zekerheid krijgen. Daar zorgen we voor met dit wetsvoorstel, een echte  win-win voor werkgevers en voor wie elke dag keihard werkt.”