LOKAAL: Onze eigen stem in Brussel: Eén jaar Tina Van Havere in het Vlaams Parlement

Vandaag is het exact één jaar geleden dat ik mijn eed aflegde in het Vlaams Parlement.
De week nadien ging ik voor de eerste keer – met knikkende knieën – een vraag stellen aan de minister in die grote, indrukwekkende Koepelzaal. Ondertussen sta ik daar regelmatig. Met minder knikkende knieën en meer emotie. Soms tevreden, soms verontwaardigd, maar altijd met veel goesting. Regelmatig krijg ik de vraag: “En? Wat vind je nu het leukste? Kabinetschef van Frank zijn of zelf in het parlement staan?”
Als ik daar na een jaar op terugkijk, zie ik nog altijd de voordelen van beide jobs. Twee jobs die ik heel graag deed en doe. Ik ben vooral dankbaar voor de kansen die ik al gekregen heb. Van onze partij Vooruit, van mijn gezin en familie, en van de mensen die hun stem aan mij gegeven hebben. Ik voel oprecht veel steun – en niet alleen van Vooruit-stemmers. Het schakelen tussen de gemeente Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht, Brussel en het Vlaams Parlement, en terug naar het Waasland: dat maakt voor mij echt het verschil. De jobs liggen ook dicht bij elkaar. Het gaat telkens over zorgen voor wie in de zorg werkt, en voor mensen die zorg nodig hebben. Ik ben dus persoonlijk heel blij dat Vooruit de partij van de zorg is, en dat we investeren op zowel Vlaams als federaal niveau.
Samenwerken met Caroline Gennez en Frank Vandenbroucke is leerrijk en interessant, en je voelt dat je impact hebt.
En voor de rest geniet ik hard van de work-life balance. Ik ga kijken naar de matchen van mijn kinderen in het weekend. En mijn familie is gezond – of toch gezond genoeg. Ik besef heel goed dat ik in een luxe situatie zit, en ik ben daar elke dag opnieuw dankbaar voor.
(Ik weet het: dat klinkt misschien wat melig. Maar het is oprecht hoe ik me voel)